Can you remember your first day at school? Can you remember how you felt when you first stepped into your new classroom? If you can, you will know how I felt when I started my new life at BBC or Bangkok Business College.

คุณจำวันแรกที่โรงเรียนของคุณได้ไหม คุณรู้สึกอย่างไร เมื่อคุณก้าวเข้าไปในห้องเรียนใหม่ของคุณ ถ้าคุณจำได้ คุณจะรู้ว่า ฉันรู้สึกอย่างไร เมื่อฉันเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ บีบีซี หรือวิทยาลัยกรุงเทพธุรกิจบัณฑิต

I remember that day very well. It was the day that I started to grow up a little more and be more mature. I was very excited, also a little nervous and scared about my new life there in the big city – a place with lots of temptations. Would it change my life and if so how?

ฉันจำได้ว่าวันนั้น ฉันรู้สึกดีมาก มันเป็นวันที่ฉันเริ่มเติบโตทีละเล็กทีละน้อย และเริ่มจะเป็นผู้ใหญ่แล้ว ฉันรู้สึกตื่นเต้นมาก กลัวและตกใจเล็กน้อยกับชีวิตใหม่ของฉันในเมืองใหญ่ ที่ซึ่งมีสิ่งยั่วยวนหรือแหล่งอบายมุขมากมาย มันจะเปลี่ยนชีวิตของฉันได้อย่างไร

At 4:30am my alarm clock rang loudly and woke me up. I grabbed my towel and went straight down to the bathroom to take a shower. I spent quite a long time getting ready. My new uniform is all white so I have to be careful when I wear it. After I had put the uniform on, I started to do my necktie. It wasn’t that easy for me to do as I have never worn one before. I spent like 20 minutes just trying to do it up. After that I went to put on my black socks and my shiny black shoes and left the house to go to meet my friends.

เวลาตี 4 ครึ่งนาฬิกาปลุกของฉันดัง และปลุกฉันให้ลุกขึ้น ฉันคว้าผ้าเช็ดตัวของฉัน และเดินตรงลงไปข้างล่างเพื่ออาบฝักบัวในห้องน้ำ ฉันใช้ระยะเวลายาวนานทีเดียวสำหรับการเตรียมความพร้อม เครื่องแบบใหม่ของฉันเป็นสีขาวทั้งชุด ฉันระมัดระวังอย่างมาก เมื่อฉันสวมใส่มัน หลังจากที่ฉันสวมใส่มันแล้ว ฉันเริ่มผูกเนคไทของฉัน มันไม่ง่ายสำหรับฉันเลยเพราะฉันไม่เคยผูกมันมาก่อน ฉันใช้เวลาประมาณ 20 นาทีในการผูกมันขึ้นมา หลังจากนั้นฉันไปสวมรองเท้าสีดำและรองเท้าสีดำ แล้วฉันจึงออกจากบ้านไปพบเพื่อนๆ ของฉัน

At the main road I saw two of my friends, Boat and Not, waiting for me. I said "hi" and asked them how long had they been waiting. They said they had just arrived about five minutes before. At 6:30am, Wat arrived. He was late. We quickly got in his car and shared some money for the petrol, expressway and parking. Wat drove as fast as he could but the traffic was pretty bad so we couldn’t go that fast.

ที่ถนนใหญ่ ฉันเห็นเพื่อนของฉัน 2 คน คือ โบ๊ต และ น็อต ซึ่งกำลังรอฉันอยู่ ฉันก็พูดสวัสดี และถามพวกเขาว่าพวกเขารอนานไหม พวกเขาพูดว่าพวกเขาเพิ่งจะมาถึงเมื่อ 5 นาทีนี้เอง เวลา 6 โมงครึ่ง วัตน์ก็มาถึง เขามาช้า พวกเราขึ้นรถของเขา และช่วยกันออกเงินค่าน้ำมัน ค่าทางด่วน และที่จอดรถ วัตน์ขับรถเร็วเท่าที่เขาจะเร็วได้ แต่การจราจรติดขัด ดังนั้นเราจึงไม่สามารถไปเร็วได้

We arrived at the college in plenty of time for the first lesson at 7:30am, so then we didn’t need to rush anymore. Before we got out of the car we all used a comb and talcum powder. We needed to look both cute and smart when we got in the college. First impressions are very important when there are girls around. After we had finished that, we walked to the college, to the building where we would study.

กว่าที่เราจะมาถึงที่วิทยาลัย มันเป็นเวลานานมาก สำหรับบทเรียนแรกเริ่มในเวลา 7 โมงครึ่ง ดังนั้นเราจึงไม่ต้องรีบมาก ก่อนที่เราจะลงรถ เราหวีผม และทาแป้ง เราต้องการที่จะดูดีและหล่อทั้งคู่เมื่อเราเข้าไปในวิทยาลัย ความประทับใจแรกคือ เมื่อมีผู้หญิงเข้ามาล้อมรอบ หลังจากนั้นเราก็ได้เดินเข้าไปตึกที่เราจะเรียน

My classroom has two air-conditioners with two rows of long white desks. There are four students on each desk and everyone sat by their student number. There are 46 students in our class, 14 boys and 32 girls. Not and I sat right at the back. We really like it because there is some space at the back for us to nap or stretch our legs. Also, we are sitting under the air-conditioner so it is not too cold or too hot for us. In one day, we take three subjects: two periods per subject and a break at 10:30am until 11 o’clock and finally finish at 12:30pm.

ห้องเรียนของฉันมีเครื่องปรับอากาศ 2 ตัว และโต๊ะยาวสีขาว 2 แถว โต๊ะแต่ละโต๊ะมีนักเรียน 4 คน และทุกคนนั่งตามเลขที่ประจำตัวของตัวเอง มีนักเรียน 46 คนที่อยู่ในห้อง เด็กผู้ชายมี 14 คนและเด็กผู้หญิงมี 32 คนและฉันนั่งข้างหลังทางด้านขวาพวกเราชอบมันจริงๆ เพราะมีที่ว่างทางด้านหลังพอที่จะนอนยืดขาได้อีกด้วย พวกเรานั่งใต้แอร์ดังนั้นมันจึงไม่หนาวหรือไม่ร้อนเกินไปสำหรับพวกเรา ในวันหนึ่ง พวกเราเรียน 3 วิชาใน 2 คาบและพักตอน 10:30 จนกระทั่ง 11:00 และเสร็จสิ้นตอน 12:30

My first day was really good though I was pretty tired. I have got lots of new friends. I am happy to learn here though I would be happier if I could spend some time hanging out with my friends after school. But I know that I can’t. My parents aren’t rich like their parents. Also, I am not really that kind of teenager anymore. I am a working man now. While they are going out to have fun at Siam Square after studying, I will always be alone on the crowded bus on the way back to Paknam and my work.

วันแรกของการเรียนของฉันแม้ว่ามันจะดี ฉันเป็นคนเหนื่อยง่าย ฉันมีเพื่อนใหม่มาก ฉันมีความสุขกับการเรียนที่นี่แม้ว่าฉันต้องการจะมีความสุขมากกว่านี้ถ้าหากฉันได้ออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆหลังเลิกเรียน แต่ฉันรู้ว่าฉันทำไม่ได้ พ่อแม่ของฉันไม่ได้รวยเหมือนพ่อแม่พวกเขา ฉันไม่เป็นเด็กวัยรุ่นแบบนั้นอีกแล้ว เดี๋ยวนี้ฉันเป็นผู้ชายที่ทำงานแล้ว ขณะที่พวกเขาไปสนุกที่สยามสแควหลังจากเลิกเรียน ฉันจะมาคนเดียวเสมอบนรถเมย์ที่มีคนแน่นบนทางกลับมาปากน้ำและทำงานของฉัน

I know that I might be more mature than them because I have my own business and responsibilities but I don’t think they will understand that. I wish I could talk to them like I used to do in the past. Now when they talk about things they have done I don’t feel like I am a part of it as I wasn’t there. I have a feeling that some things will never be the same again.

ฉันรู้เดี๋ยวนั้นว่าฉันอาจจะมีวุฒิภาวะมากกว่าพวกเขาเพราะฉันมีธุรกิจ และความรับผิดชอบแต่ฉันคิดว่าพวกเขาจะไม่เข้าใจ ฉันหวังว่าฉันสามารถพูดกับพวกเขาเหมือนกับที่ฉันเคยทำในอดีต เดี๋ยวนี้เมื่อพวกเขาพูดสิ่งเหล่านั้นฉันไม่รู้สึกเหมือนฉันไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นั้น ฉันมีความรู้สึกว่าบางสิ่งบางอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีก