One of my jobs is taking pictures for a web site called www.paknam.com. It is all about tourist attractions in Samut Prakan province. The other day, I went out to take some pictures in a local temple. While I was walking around, I came across a big group of people. They were standing in a line in front of the main chapel. Then I saw them starting to walk clockwise around the chapel. I stood there and tried to work out what were they doing. Then I saw a man with no hair or eyebrows wearing white clothes walking in the middle of the line. Then I knew that they were doing a ceremony called "Buat Phra" which means "becoming a monk" in English. Watching the ceremony reminded me about my time as a novice.

งานอย่างหนึ่งของฉันก็คือการถ่ายรูปสำหรับเว็บไซต์ที่มีชื่อว่า “ปากน้ำ ดอท คอม (www.paknam.com)” มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับสถานท่องเที่ยวที่น่าสนใจในจังหวัดสมุทรปราการ เมื่อวันก่อน ฉันออกไปถ่ายรูปในวัดที่อยู่ในเมือง ขณะที่ฉันกำลังเดินไปรอบๆ ฉันได้เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนเข้าแถวหน้าโบสถ์ใหญ่ จากนั้นฉันก็เห็นเขาเริ่มเดินตามเข็มนาฬิกาไปรอบๆโบสถ์ ฉันยืนอยู่ที่นั่นเพื่อรอดูว่าเขากำลังจะทำอะไรกัน สักครู่ฉันก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่มีผมและไม่มีคิ้วสวมเสื้อสีขาวและกำลังเดินอยู่ตรงกลางขบวนแห่ ทำให้ฉันรู้ได้เลยว่าเขากำลังทำพิธีที่เรียกว่า “บวชพระ” ซึ่งหมายความว่า “กำลังจะเป็นพระ”ในภาษาอังกฤษ การที่ได้เห็นอย่างนี้ทำให้ฉันนึกถึงเมื่อครั้งที่ฉันได้เคยบวชเป็นเณร

About six years ago, I was a novice monk for three months during my grandfather’s funeral. The reason I became a novice monk was to help my grandfather go to heaven. That is what Buddhists believe. Actually, it wasn’t only me who became a novice monk. My younger brother did it too. However, he was only a novice monk for about four hours. He stopped because he couldn’t handle the rule for novice monks that says you "can’t eat after midday". He cried to my parents and said that he was very hungry!

ประมาณ 6 ปีที่แล้ว ฉันได้บวชเป็นสามเณรเป็นเวลานาน 3 เดือน ในระหว่างงานศพปู่ของฉัน เหตุผลที่ฉันต้องบวชเป็นเณรคือเพื่อให้ปู่ของฉันได้ขึ้นสวรรค์ นั่นเป็นเพราะความเชื่อของชาวพุทธ แท้จริงแล้วมันไม่ได้มีเพียงฉันเท่านั้นที่บวชเป็นเณร น้องชายของฉันก็ได้บวชด้วย อย่างไรก็ตาม เขาก็บวชเป็นเณรได้เพียง 4 ชั่วโมงเท่านั้น เขาก็ต้องสึกจากเป็นเณรเพราะเขาไม่สามารถปฏิบัติตามกฎสำหรับสามเณรซึ่งมีว่า “ไม่สามารถฉันอาหารหลังเที่ยงวันได้” เขาร้องไห้กับพ่อแม่ของฉันและบอกว่าเขาหิวมาก

It was a very good experience for me while I was a novice monk. I felt like I was living in another world. Everyone respected me and treated me like I was an adult. For example, my parents and everyone had to wai me even though they were older than me. Really, older people are not supposed to wai younger people.

มันเป็นประสบการณ์ที่ดีสำหรับฉันในขณะที่ฉันบวชเป็นสามเณร ฉันรู้สึกเหมือนมีชีวิตอาศัยอยู่ในอีกโลกหนึ่ง ทุกๆคนให้ความเคารพนับถือฉันและปฎิบัติต่อฉันเหมือนฉันเป็นผู้ใหญ่ พ่อแม่และทุกๆคนก็ไหว้ฉัน แม้ว่าพวกเขาจะแก่กว่าฉันก็ตาม จริงๆแล้ว คนที่อายุแก่กว่าไม่สมควรที่จะไหว้คนที่อายุอ่อนกว่า

While I was a novice monk, I had to stay in the temple like other monks and novice monks. Luckily for me this temple is near my grandmum’s house so I didn’t have any problems with homesickness. The place that monks live is called a "kuti". The kuti I stayed in was very comfortable. It had lots of modern things that I thought monks weren’t supposed to have. For example, we had air conditioning, play-station games, video and a 24 inch television. It was so comfortable that I didn’t want to stop being a novice monk. I also got lots of money from my family every time they visited me.

ในขณะที่ฉันกำลังเป็นสามเณร ฉันต้องอาศัยอยู่ในวัด เหมือนกับพระและเณรคนอื่น โชคดีของฉันที่วัดอยู่ใกล้บ้านยาย ฉะนั้นฉันจึงไม่มีปัญหาเรื่องคิดถึงบ้าน ที่อาศัยของพระเรียกว่ากุฏิ กุฏิที่ฉันอาศัยอยู่สุขสบาย มีสิ่งของที่ทัสมัยมากซึ่งฉันคิดว่าพระไม่น่าที่จะมีไว้ใช้ได้ อย่างเช่น เครื่องปรับอากาศ เครื่องเล่นเกมเพลย์สเตชั่น วีดีโอ และโทรทัศน์ขนาด 24 นิ้ว มันมีความสะดวกสบายมากจนฉันไม่ต้องการที่จะสึกจากการเป็นสามเณร ฉันได้เงินจากคนในครอบครัวของฉันทุกครั้งที่พวกเขามาเยี่ยมฉัน

But the monk’s life wasn’t as easy as I first thought. I had to get up early at about 4:30am every day to do a morning chant. Then at about 5:30am I had to go out barefoot to get some food. I had to walk for a long way on the rocky road and had to stop every time I saw some people waiting. In Buddhism we believe that giving food to monks is a way to make merit. After they finished giving me food, I had to stand there and chant to them. I had to do that every day. If I didn’t do it, I might not have any food to eat for breakfast.

แต่ชีวิตพระไม่ง่ายอย่างที่ฉันเคยคิดไว้แต่แรก ฉันต้องตื่นแต่เช้าประมาณ 4นาฬิกา 30 นาที ทุกวัน เพื่อสวดมนต์ตอนเช้า จากนั้นประมาณเวลา 5 นาฬิกา 30 นาที ฉันต้องเดินเท้าเปล่าเพื่อออกไปรับอาหาร ฉันต้องเดินเป็นระยะทางไกลไปบนถนนที่เป็นหินลูกรัง และหยุดทุกๆ ครั้งที่ฉันเห็นผู้คนกำลังรอคอย ในศาสนาพุทธพวกเราเชื่อว่าอาหารที่ถวายพระนั้นเป็นการที่ทำให้ได้บุญและกุศล หลังจากพวกเขาถวายอาหารให้ฉันแล้ว ฉันต้องยืนและสวดมนต์ให้แก่พวกเขา ฉันทำอย่างนั้นทุกๆ วัน ถ้าฉันไม่ทำ ฉันก็อาจจะไม่ได้ฉันอาหารเช้า

Returning to the present, the new monk has now gone to the back of the chapel to get changed into his robes. Some monks are helping him because it is very difficult. I go closer to take some pictures. I don’t know why, but I get lots of letters from people asking how to put on the monk’s robes. This monk looks about 20 years old. So he is not a novice like I was. It will be harder for him because he has to keep 227 precepts and not ten like I had to keep. Most Thai men become monks for a short time when they are twenty. I will do this for my mother when I am older. Women cannot become monks so when I become a monk I will be making merit for her and my grandmother.

ย้อนกลับมายังปัจจุบัน พระใหม่ได้ไปที่หลังโบสถ์เพื่อเปลี่ยนเป็นจีวร พระบางรูปก็กำลังช่วยพระบวชใหม่ เพราะมันยากมาก ฉันจึงเข้าไปใกล้ๆเพื่อถ่ายภาพ ซึ่งฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันได้รับจดหมายจำนวนมากเขียนมาจากหลายคนถามว่าการห่มจีวรพระทำอย่างไร พระรูปนี้ดูแล้วอายุประมาณ 20 ปี ดังนั้นเขาจึงไม่ใช่สามเณรอย่างที่ฉันเคยเป็น มันจะยากกว่าเพราะเขาจะต้องถือศีลทั้งหมด 227 ข้อ และไม่ใช่ 10 ข้ออย่างที่ฉันเคยรักษา ชายไทยส่วนมากจะบวชเป็นพระในเวลาสั้น ๆ เมื่อพวกเขาอายุ 20 ปี ฉันก็จะบวชเพื่อแม่ของฉันเช่นกัน เมื่อฉันอายุมากกว่านี้ ผู้หญิงไม่สามารถบวชเป็นพระได้ ดังนั้นเมื่อฉันบวชเป็นพระ ฉันจะทำบุญให้กับแม่และคุณยายของฉัน