Time has gone quickly since last summer. Now I have to start planning my photo trip for this summer. My school has a web site called www.thailandguidebook.com and I am one of the chief photographers. I am very excited and happy.

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วตั้งแต่ฤดูร้อนที่แล้ว ขณะนี้ ผมได้เริ่มวางแผนการเดินทางของผมเพื่อถ่ายรูปสำหรับฤดูร้อนนี้ โรงเรียนของผมมีเว็บไซต์ที่มีชื่อว่า www.thailandguidebook.com และผมก็เป็นหนึ่งในผู้รับผิดชอบเรื่องการถ่ายรูป ผมรู้สึกตื่นเต้นและดีใจมาก

I am not sure where I will go this year. I take a look at the map of Thailand on the wall. There are quite a lot of pins in it already. I look around the map and then I see a pin from last year. It’s Sukhothai in the north of Thailand. I remember about that trip. It was the worst trip I have ever been on in my whole life. It was a nightmare.

ผมไม่ค่อยแน่ใจว่าผมจะไปที่ไหนดีในปีนี้ ผมมองดูบนฝาผนังที่แผนที่ประเทศไทย มันได้มีหมุดปักอยู่บนแผนที่ค่อนข้างมากแล้ว ผมมองดูรอบๆแผนที่ และตอนนั้นผมมองเห็นเข็มหมุดที่ปักไว้ของปีที่แล้ว มันคือจังหวัดสุโขทัยซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศไทย ผมจำได้เกี่ยวกับการเดินทางในครั้งนั้น มันเป็นการเดินทางที่เลวร้ายที่สุดที่ผมเคยเจอมาตลอดชีวิต มันเป็นเหมือนกับฝันร้าย.

On this trip, I stayed in a guesthouse called Baan Thai in Sukhothai. The guesthouse is near the Ping River. Here, I met and talked to lots of foreigners among them an English couple. They had been there for a few days already. They told me that this is a nice place to stay. They also told me that they were about to get married. They said that they wanted to see the world before they got married and before they had a baby. We talked for a while and then I went to bed because I had to get up early to go to take pictures.

ในการเดินทางครั้งนี้ ผมไปพักที่บ้านพักรับรองที่มีชื่อว่าบ้านไทยที่สุโขทัย บ้านพักที่ผมพักอยู่ใกล้แม่น้ำปิง ที่นี่ผมได้พบและพูดคุยกับชาวต่างชาติหลายคน ในกลุ่มนั้นมีชาวอังกฤษคู่หนึ่ง พวกเขาอยู่ที่นั่นมาหลายวันแล้ว พวกเขาบอกว่าที่นี่เป็นที่พักที่ที่ดีมาก พวกเขาบอกด้วยว่าเขาใกล้จะแต่งงานกันแล้ว พวกเขาอยากเห็นโลกก่อนที่เขาจะแต่งงานและก่อนที่เขาจะมีลูกกัน พวกเราคุยกันได้ประเดี๋ยวหนึ่ง แล้วผมก็เข้าไปนอน เพราะว่าผมต้องตื่นนอนแต่เช้า เพื่อที่จะไปถ่ายรูป

While I was sleeping, I heard water splashing somewhere and also people talking about something. I didn’t pay attention because it felt like I was dreaming. A little while later Richard Barrow, (Gor’s teacher) woke me up. I opened my left eye and looked at my watch. It was 2 a.m.

ระหว่างที่ผมกำลังหลับ ผมได้ยินเสียงน้ำกำลังไหลที่ไหนสักแห่ง และเหมือนผู้คนกำลังพูดอะไรบางอย่าง ผมไม่ได้ให้ความสนใจ เพราะว่า ผมรู้สึกเหมือนผมฝันไป สักครู่ต่อมาขณะที่ ริชาร์ด ( เป็นครูของก้อ) ปลุกผมให้ตื่นขึ้น ผมลืมตาข้างซ้ายและดูนาฬิกา ตอนนั้นมันเป็นเวลาตี 2 แล้ว

I opened both of my eyes and got up. Then I realized that our room was full of water. It was about to come over my bed. I didn’t know what to do because I was shocked.

ผมลืมตาและลุกขึ้นมา จากนั้นผมรู้สึกว่าห้องของเราเต็มไปด้วยน้ำ มันขึ้นมาเกือบเหนือเตียงของผม ผมไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะว่าผมตกใจ

Then Richard told me to get off my bed and grab our stuff. He was looking for our laptop under the water. I jumped down to rescue our bags but it was too late. I took everything I could find out of the water and put them on the bed.

แล้วริชาร์ดก็บอกผมให้ออกมาจากเตียงนั้นและเอาสิ่งของออกมาด้วย เขามองหาคอมพิวเตอร์ขนาดกระเป๋าหิ้วที่อยู่ใต้น้ำ ผมกระโดดลงมาเพื่อคว้ากระเป๋าแต่มันสายไปเสียแล้ว ผมเอาของทุกอย่างที่สามารถเอาออกจากน้ำมาได้และวางไว้บนเตียง

Richard found our laptop. It was under the water near my bed. He held it up and water poured out of it. I was very sad when I saw it. The laptop was broken, that means we had lost all of our work.

ริชาร์ดพบคอมพิวเตอร์ขนาดกระเป๋าหิ้ว มันอยู่ใต้น้ำใกล้เตียงนอนของผม เขายกมันขึ้นและมีน้ำไหลออกจากเครื่องคอมพิวเตอร์ ผมรู้สึกเศร้าใจมากเมื่อได้เห็นมัน คอมพิวเตอร์นั้นมันเสียแล้ว นั่นหมายถึงงานทั้งหมดสูญหายไปด้วย

I opened the door and looked outside. It was really bad. The water was very high. I saw that everyone was packing their stuff away quickly and moving to higher ground. I saw a few girls come out from their rooms in their underwear and bras!!! I was sure that they had no time to be while it was flooding like this. Everyone was worried that the river would burst it’s banks.

ผมเปิดประตูและมองออกไปข้างนอก มันแย่จริงๆ น้ำขึ้นสูงมาก ผมเห็นทุกคนกำลังบรรจุสิ่งของของพวกเขาอย่างรวดเร็วและย้ายขึ้นไปไว้ในที่สูงกว่า ผมเห็นเด็กผู้หญิงสองสามคนออกมาจากห้องของพวกเขาในชุดกางเกงในและเสื้อยกทรง ผมเชื่อว่าพวกเขาไม่มีเวลาทำอะไรในขณะที่น้ำท่วมอย่างนี้ ทุกคนเป็นห่วงว่าแม่น้ำจะถูกกัดเซาะและอาจทำให้น้ำไหลท่วมฝั่ง

I walked around taking some pictures and then I went to sit down with Richard. He told me that we couldn’t go on anymore, we needed to go back. I agreed with him. We had no more clean clothes. Although the cameras were OK, the battery charger was wet and the memory cards for the cameras were nearly full. Without the laptop we couldn’t download any of the pictures. So, we packed our stuff in the car and as the sun started to rise we drove back home.

ผมเดินไปรอบๆเพื่อถ่ายรูปภาพ และจากนั้นผมก็เดินไปนั่งกับริชาร์ด เขาบอกผมว่าเราไม่สามารถไปต่อได้อีกแล้ว เราจำเป็นต้องกลับ ผมก็เห็นด้วยกับเขา เพราะเราไม่มีเสื้อผ้าที่สะอาดใส่อีกแล้ว แม้ว่ากล้องถ่ายรูปของเรายังใช้ได้อยู่ แต่แท่นชาร์ตแบตเตอรี่เปียก และการ์ดความจำในกล้องถ่ายรูปก็ใกล้เต็มแล้ว หากปราศจากคอมพิวเตอร์พกพา เราจะไม่สามารถดาวน์โหลดรูปภาพได้ ดังนั้นเราจึงเก็บสัมภาระและเอาไปเก็บไว้ในรถ เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มขึ้น พวกเราก็ขับรถกลับบ้าน

Now I have to start planning my trip for this year. After my last trip, I have learned a lot. Now I will be extra careful so nothing bad will happen. Of course I was sad that I had lost the laptop and a lot of my work. But these things happen. If we worry too much about what might happen we will be too scared to leave our homes.

ตอนนี้ผมได้เริ่มมีแผนการเดินทางของปีนี้ หลังจากการเดินทางเมื่อครั้งที่แล้ว ผมได้เรียนรู้หลายอย่าง ตอนนี้ผมจะต้องเพิ่มความระมัดระวังเป็นพิเศษเพื่อจะได้ไม่เกิดเรื่องที่ไม่ดีขึ้นอีก แน่นอนผมเสียใจที่ต้องสูญเสียคอมพิวเตอร์พกพา และงานของผมส่วนมากไป แต่สิ่งเหล่านี้มันก็เกิดขึ้นได้ ถ้าพวกเรากังวลมากเกี่ยวกับเรื่องที่อาจจะเกิดขึ้น พวกเราก็จะกลัวจนไม่กล้าออกจากบ้าน

Now, where shall I go? Maybe this time I will go to the northeast of Thailand. I hear that they have long droughts there!

ตอนนี้ ผมจะไปที่ไหนดีหล่ะ บางทีคราวนี้ผมอาจจะไปทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ผมได้ยินว่าตอนนี้พวกเขาประสบภัยแล้งที่ยาวนานที่นั่น!