Back in 1998, when I was thirteen years old, was the time I started to become a teenager and when I started to care more about myself and how I looked. Also, I started to feel love for the first time, which is a normal thing for most teenagers around the world. I began to look for a cute girl to be my girlfriend. I kept looking for a while and at last, I found her.

ย้อนกลับไปในปี พ.ศ. 2541 เมื่อฉันอายุ 13 ปี เป็นเวลาที่ฉันเริ่มเข้าสู่วัยรุ่น ฉันเริ่มดูแลตัวฉันเองมากขึ้นและตัวเองให้ดูดี ฉันเริ่มรู้จักความรักเป็นครั้งแรกซึ่งเป็นสิ่งปกติสำหรับวัยรุ่นส่วนมากทั่วโลก ฉันเริ่มมองผู้หญิงที่น่ารักมาเป็นแฟนของฉัน ฉันได้พยายามเฝ้ามองหาอยู่สักพักหนึ่งและในที่สุดฉันก็พบเธอ

Now, let me tell you about my first girlfriend, how we became together, what we have been through and what happened when we went out together.

ตอนนี้ขอให้ฉันได้เล่าเกี่ยวกับแฟนคนแรกของฉัน ว่าเรามาเป็นแฟนกันได้อย่างไร เราได้ผ่านอะไรมาบ้าง และอะไรที่เกิดขึ้นเมื่อเราไปเที่ยวด้วยกัน

One day, at the beginning of the first term when I was in Mathayom 1 (high school year one), I went back to visit my old primary school and to work on my web site. I went in the computer room and saw that there were quite a lot of students there. I walked straight to my usual computer and turned it on. I tried my best to ignore the students who were staring at me but I wasn’t trying hard enough. I looked back at them for a few minutes, then I looked around the room. I saw a girl with big eye glasses who kept glancing at me so I gave her a smile. Then, she turned her face back to her friends quickly and started to talk.

วันหนึ่ง ซึ่งช่วงเริ่มต้นของเทอมแรกเมื่อตอนที่ฉันเข้าเรียนในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 (ระดับชั้นมัธยมต้น ปีหนึ่ง) ฉันกลับไปเยี่ยมโรงเรียนเก่าระดับชั้นประถมศึกษาของฉันเเละทำเว็บไซต์ ฉันเข้าไปในห้องคอมพิวเตอร์ เเละเห็นนักเรียนอยู่กันมากทีเดียว ฉันเดินตรงไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์ที่เคยใช้ประจำและเปิดเครื่อง ฉันพยายามอย่างที่สุดที่จะไม่สนใจพวกนักเรียนที่กำลังมองฉันอยู่ เเต่ฉันก็ยังมีความพยายามไม่มากพอ ฉันหันกลับไปมองพวกเขาสักครู่หนึ่ง จากนั้นฉันก็มองไปรอบๆห้อง ฉันเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสวมเเว่นตาอันใหญ่ เธอแอบมองฉันดังนั้นฉันจึงยิ้มให้เธอ แล้วเธอก็หันไปกลับทางเพื่อนของเธออย่างรวดเร็วเเละเริ่มพูดคุยกัน

After the lesson finished, I walked up to her and asked for her name. She said that her name was Malee (not her real name). I told her my name then I started to tease her and her friends. We were joking around for nearly half an hour then they said they had to go, which made me sad. Malee said that she always went home by herself every day. So I went down to the first floor and ran outside to wait for her. When she came around the corner and saw me there, she was a bit shocked. I walked and chatted with her to the market, where she catches the bus back home. It made me feel good and I was very happy.

หลังจากเลิกเรียนแล้ว ฉันเดินไปหาเธอและถามชื่อของเธอ เธอบอกว่าเธอชื่อ “ มาลี “ (ไม่ใช่ชื่อที่แท้จริงของเธอ) ฉันได้บอกชื่อของฉันแก่เธอ จากนั้นฉันจึงเริ่มหยอกล้อเล่นกับเธอและเพื่อนๆของเธอด้วย เราได้คุยล้อเล่นกันประมาณครึ่งชั่วโมง ต่อจากนั้นพวกเธอก็บอกว่าจะต้องกลับบ้านแล้ว ซึ่งมันจะทำให้ฉันรู้สึกเศร้า มาลีบอกว่าเธอกลับบ้านเองทุกวัน ดังนั้นฉันจึงลงไปที่ชั้น1 และวิ่งออกไปรอเธอข้างนอก เมื่อเธอเดินมาถึงตรงหัวมุมและเห็นฉันที่นั่น เธอรู้สึกตกใจเล็กน้อย ฉันเดินและคุยกับเธอจนถึงที่ตลาด ที่ซึ่งเธอจะต้องขึ้นรถประจำทางกลับบ้าน มันทำให้ฉันรู้สึกดีและมีความสุขมาก

The next day I asked for her phone number. She gave it to me. Really, she didn’t want to because she said her dad is very strict and didn‘t like her talking to boys. She told me that when I ring her home and someone else picks up the phone, just hang up. I told her I would do that. After that we talked on the phone every night. The longest time I talked to her was for three and a half hours. I don’t know how I could chat for that long on the phone as we saw each other often.

วันต่อมาฉันถามเบอร์โทรศัพท์ของเธอ เธอให้เบอร์โทรของเธอแก่ฉัน จริงๆแล้ว เธอไม่ต้องการให้เบอร์โทรของเธอกับฉันเพราะเธอบอกว่าพ่อของเธอเป็นคนที่เข้มงวดมากและไม่ชอบให้เธอพูดคุยกับพวกผู้ชาย เธอบอกฉันว่าเมื่อฉันโทรศัพท์ไปหาเธอที่บ้านและมีคนอื่นรับสายให้วางหูทันที ฉันบอกเธอว่าฉันอาจจะทำเช่นนั้น หลังจากนั้นพวกเราก็โทรศัพท์คุยกันทุกคืน เวลาที่นานที่สุดที่ฉันพูดคุยกับเธอเป็นเวลานานถึงสามชั่วโมงครึ่ง ฉันไม่รู้ว่าฉันสามารถคุยได้นานขนาดนั้นได้อย่างไร ในขณะที่เราเจอกันและกันอยู่บ่อยๆ

We met every day after school and we always went to eat ice cream or take sticker pictures together. If one day I didn’t see or talk to her, I felt badly. I think I started to love her. My feeling for her was getting more and more every day. I finally decided to tell her how I felt. I told her that I liked her and then I asked her how she felt about me. She replied that she liked me too. I was really happy when I heard that. We became boyfriend and girlfriend then.

เราสองคนได้เจอกันทุกวันหลังจากโรงเรียนเลิก และไปทานไอศกรีมหรือไปถ่ายสติ๊กเกอร์ด้วยกัน ถ้าวันใดวันหนึ่งฉันไม่ได้เห็นหน้าเธอหรือไม่ได้พูดคุยกับเธอ ฉันรู้สึกไม่ดี ฉันคิดว่าฉันเริ่มรักเธอเสียแล้ว ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอยิ่งเพิ่มมากขึ้นและมากขึ้นทุกวัน ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจบอกเธอว่าฉันรู้สึกอย่างไร ฉันบอกเธอว่าฉันชอบเธอและต่อจากนั้นฉันก็ถามเธอว่าเธอรู้สึกอย่างไรกับฉัน
เธอตอบว่าเธอก็ชอบฉันด้วย ฉันรู้สึกมีความสุขจริงๆเมื่อได้ยินเช่นนั้น เราก็เลยเริ่มกลายมาเป็นแฟนกันตั้งแต่นั้นมา

We went quite fast up the levels, from holding hands to French kissing in only three months. We loved each other a lot and we promised to marry each other when we grew up. Lots of people told me I was taking her too seriously, also they said that it was only puppy love. I never listened to what they said. At that time, I was blind because of love. We were having lots of wonderful times together while we were hanging out.

เราเริ่มสนิทสนมกันอย่างรวดเร็วมากขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง จากการจับมือถือแขนจนถึงการจูบกันเพียงระยะเวลาแค่ 3 เดือนเท่านั้น เรารักกันมาก และเราสัญญากันว่าจะแต่งงานกันเมื่อเราโตขึ้น หลายคนบอกกับฉันว่าฉันจริงจังมากเกินไป พวกเขาบอกด้วยว่ามันเป็นเพียงความรักแบบเด็กๆ ฉันไม่เคยฟังที่พวกเขาพูด ซึ่งในขณะนั้น ฉันตาบอดเพราะ ความรัก เรามีเวลาที่มีความสุขอยู่ด้วยกันในขณะที่ออกไปเที่ยวกัน

But it wasn’t long before we started to have problems. Some with each other and some with people around us. ome back next week to find out what happened and discover why my 15th birthday was the worst day in my life.

แต่มันก็เป็นอย่างนั้นได้ไม่นานนัก ก่อนที่เราจะเริ่มมีปัญหากัน บ้างก็จากกันและกันเอง และบ้างก็จากคนรอบข้าง กลับมาสัปดาห์หน้ามาดูว่าอะไรจะเกิดขึ้น และค้นหาว่าทำไมวันครบรอบอายุ 15 ปีของฉันจึงเป็นวันที่แย่ที่สุดในชีวิตของฉัน