Wednesday
Here I am getting ready for my first television chat show. I am very excited. I am sitting outside waiting to go in. I feel a bit nervous but I think I will be OK for this. This week has been busier than usual because I had two reporters come to interview me about my Thailand Life web site. One of them worked for a Singapore newspaper. When I started my first web site four years ago I never dreamed I would have a chance to be in a television program. No-one knew who I was then. But now I shall be on television. My very first chat show!!! I think in the chat show I have to talk to an English woman for about half an hour. I hope I shall understand her questions. I am a bit scared that my English isn’t good enough.

วันพุธ
นี่ฉันกำลังเตรียมพร้อมสำหรับรายการสนทนาทางโทรทัศน์เป็นครั้งแรกของฉัน ฉันตื่นเต้นมาก ฉันกำลังนั่งรออยู่ข้างนอกเพื่อที่จะเข้าไป ฉันรู้สึกประหม่าแต่ฉันคิดว่าฉันจะโอเคสำหรับรายการนี้ สัปดาห์นี้ยุ่งกว่าปกติเพราะว่ามีนักข่าว 2 คนมาขอสัมภาษณ์ผมเกี่ยวกับเว็บไซต์ไทยแลนด์ไลฟ์ของผมคนหนึ่งทำงานให้กับหนังสือพิมพ์สิงคโปร์ เมื่อตอนที่ผมเริ่มทำเว็บไซต์ครั้งแรกเมื่อ 4 ปีที่แล้ว ผมไม่เคยนึกฝันเลยว่าผมจะมีโอกาสมาออกรายการทางโทรทัศน์ ไม่มีใครรู้จักว่าผมเป็นใครเลย แต่ตอนนี้ผมกำลังจะออกทีวี ออกรายการสนทนาทางทีวีเป็นครั้งแรก ผมคิดว่าในรายการสนทนา ผมต้องพูดกับสุภาพสตรีชาวอังกฤษเป็นเวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ผมหวังว่าผมจะเข้าใจคำถามของเธอ ผมรู้สึกกลัวนิดหน่อยว่าภาษาอังกฤษของผมจะไม่ดีพอ

It all started back in October 1997. It was the school holidays and I was at home doing nothing. One day, my teacher, Richard Barrow, called me and asked me to come to Sriwittayapaknam School to make a web site with my friends. At that time I had no idea what a web site was. I didn't even know about the Internet . Lots of questions came up in my mind: Why do I have to do it? What will I get out of it? But, I still chose to come to school. At least I could be with my friends. I am now very happy that I made that decision.

มันเริ่มต้นย้อนหลังไปในเดือนตุลาคม 2540 มันเป็นเวลาที่โรงเรียนหยุดและผมอยู่บ้านโดยที่ไม่ได้ทำอะไร วันหนึ่งครูของผม ริชาร์ด แบร์โร่ โทรศัพท์ถึงผมและขอให้ผมมาที่โรงเรียนศรีวิทยาปากน้ำเพื่อทำเว็บไซต์กับเพื่อนๆของผม เวลานั้นผมไม่มีความรู้เลยว่าเว็บไซต์คืออะไร ผมยังไม่เคยรู้จักเกี่ยวกับอินเตอร์เน็ตเลย คำถามมากมายผุดขึ้นในใจของผม ทำไมผมจะต้องทำมัน ผมจะได้อะไรจากมัน แต่ผมก็ยังเลือกที่จะมาโรงเรียน อย่างน้อยผมก็จะได้อยู่กับเพื่อนๆของผม เดี๋ยวนี้ผมรู้สึกดีใจที่ได้ตัดสินใจเช่นนั้น

My first homepage only had eight pages and the style was very child-like, but at that time I thought it was a very good site. It took me nearly three weeks to finish it. Now, four years later, I have a weekly web magazine for which I produce about seven pages every week. I am very happy because I get about 3000 visitors a day from more than 100 different countries.

โฮมเพจแรกของผมมีเพียง 8 หน้าเท่านั้นและการออกแบบก็เหมือนของเด็กๆ แต่ในเวลานั้นผมคิดว่ามันเป็นเว็บไซต์ที่ดีที่สุด มันทำให้ผมใช้เวลาถึง 3 สัปดาห์กว่าจะทำเสร็จ เดี๋ยวนี้ หลังจาก 4 ปีผ่านไป ผมมีนิตยสารเว็บรายสัปดาห์ซึ่งผมได้ผลิตขึ้น 7 หน้า ต่อสัปดาห์ ผมรู้สึกมีความสุขมากเพราะมีผู้เข้าเยี่ยมชมถึงประมาณ 3000 คนต่อวัน จากประเทศต่างๆ มากกว่า 100 ประเทศ

The first time that I felt like someone famous was when the school had a visitor called Aaron from Ireland. He came to visit our school for one week. He saw my newspaper clippings on the school noticeboard and he told one of the teachers that he knew me. The first time I saw him, he asked me lots of questions about me, my girlfriend and my web site. "How is everything going with your girlfriend?", he asked. "Were your parents angry when you crashed their motorcycle?" Obviously he had been reading my Secret Diary. It is weird because it is like he knows me but he doesn’t really. He had never seen me face to face before.

ครั้งแรกที่ผมมีความรู้สึกเหมือนกับว่าผมเป็นคนที่มีชื่อเสียง ก็เมื่อโรงเรียนมีแขกชื่อ “แอร่อน”มาจากประเทศไอร์แลนด์ เขามาเยี่ยมโรงเรียนของเราประมาณ 1 สัปดาห์ เขาเห็นหนังสือพิมพ์ที่ตัดติดไว้บนป้ายประกาศของโรงเรียนและบอกกับครูของเราคนหนึ่งว่าเขารู้จักผม ครั้งแรกที่ผมพบเขา เขาถามคำถามผมมากมายเกี่ยวกับตัวผม แฟนของผมและเว็บไซต์ของผม “ทุกอย่างเป็นยังไงบ้างเกี่ยวกับแฟน ของคุณ” เขาถามผม “พ่อแม่คุณโกรธหรือเปล่าเมื่อคุณเอารถมอเตอร์ไซต์ไปชนมา” เห็นได้ชัดเจนเลยว่าเขาได้อ่านบันทึกลับของผมแล้ว มันแปลกเพราะเหมือนกับว่าเขารู้จักผมแต่เขาไม่ได้รู้จักจริงๆ เขาไม่เคยเห็นหน้าผมมาก่อนเลย

Thursday
It's the next day now. The television chat show was easier than I thought. I felt like I was sitting there talking to my friends. She made me feel comfortable. I told her about my web site and that I have started to earn some money for myself by selling products on the Internet. I am also helping to teach English and Computer at Sriwittayapaknam School.
So now I have my own money and I don’t have to keep asking money from my mum.

วันพฤหัสบดี
ขณะนี้เป็นวันถัดมา รายการสนทนาทางทีวีง่ายกว่าที่ผมคิด ผมมีความรู้สึกว่าผมได้กำลังนั่งคุยอยู่กับเพื่อนของผม เธอทำให้ผมรู้สึกสบายใจ ผมบอกเธอเกี่ยวกับเว็บไซต์ของผมและผมได้เริ่มมีรายได้จากการขายของทางอินเตอร์เน็ต ผมได้ช่วยสอนภาษาอังกฤษและคอมพิวเตอร์ที่โรงเรียนศรีวิทยาปากน้ำ ดังนั้นขณะนี้ผมมีเงินส่วนตัวของผมและไม่ต้องคอยขอเงินจากพ่อแม่ของผมอีก

BBC World Service from London just rang. They want me to do a radio interview for them. Richard told me that they are very famous. More than 40 million listeners worldwide. Now I am really scared. Richard told me not to worry about it. He always said that good things would come if I worked hard. I didn’t believe him for a long time but he kept pushing me and my friends to work harder. Now I believe him. I want to tell all of you who are reading this story that don't give up too easily, keep going and that day will come for you too. Trust me.

สำนักข่าวบีบีซีจากลอนดอนเพิ่งจะโทรหาผม พวกเขาต้องการที่จะให้ผมทำรายการสัมภาษณ์ทางวิทยุกับเขา ริชาร์ดบอกผมว่าพวกเขามีชื่อเสียงมาก มีผู้ฟังมากกว่า 40 ล้านคนทั่วโลก ตอนนี้ผมเริ่มกลัวจริงๆแล้ว ริชาร์ดบอกไม่ให้ผมเป็นกังวลเกี่ยวกับมัน เขาพูดเสมอว่าสิ่งดีๆจะมาหาเราเองถ้าเราทำงานหนัก ผมไม่เชื่อเขามาเป็นเวลานาน แต่เขาก็พยายามผลักดันให้ผมและเพื่อนๆทำงานหนักขึ้นมาตลอด เดี๋ยวนี้ผมเชื่อเขาแล้ว ผมต้องการที่จะบอกกับคุณที่กำลังอ่านเรื่องนี้อยู่ว่า อย่ายอมแพ้ง่ายเกินไป พยายามต่อไปและวันนั้นก็จะมาถึงคุณด้วยเช่นกัน เชื่อผมเถอะ