I just got off the phone after talking to my mum about my 18th birthday party. I was pretty surprised that she had remembered. Usually my parents are too busy with their work. I didn’t think that anyone would care or remember it. I was expecting to be home alone with my girlfriend celebrating it quietly with a little cheap cake from 7-Eleven.

ผมเพิ่งวางหูโทรศัพท์จากแม่ของผมหลังจากที่เราคุยเกี่ยวกับงานเลี้ยงฉลองครบรอบอายุ 18 ปีของผม ผมรู้สึกแปลกใจมากที่เธอจำวันเกิดของผมได้ ตามปกติพ่อและแม่ของผมมักจะยุ่งอยู่กับงาน ผมไม่เคยคิดว่าจะมีใครที่ใส่ใจ และจำวันเกิดของผมได้ ผมคาดว่าจะอยู่บ้านตามลำพังกับแฟน ฉลองวันเกิดกันเงียบๆกับเค้กถูกๆอันเล็กๆจาก 7-Eleven

My mum told me to meet up with them at their house. Then we would go to visit my grandmother and have dinner there. Before we hung up everything was fine and I was still in a happy mood. But, as soon as it came to the end of the conversation, my mum said something that completely changed and destroyed my happiness. She said, “If you are there before me, don’t steal anything from my house while you are waiting.”

แม่บอกให้ผมไปรวมกันที่บ้านของท่าน จากนั้นเราจะไปเยี่ยมคุณยาย และทานอาหารเย็นที่นั่น ก่อนที่จะวางหูโทรศัพท์ทุกอย่างดูจะเรียบร้อยดี และผมก็ยังอยู่ในอารมณ์ที่มีความสุข แต่หลังจากที่กำลังจะเสร็จสิ้นการสนทนา แม่ของผมได้พูดอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนและทำลายความสุขของผมโดยสิ้นเชิง ท่านพูดขึ้นว่า “ถ้าไปถึงที่นั่นก่อนแม่ละก็ อย่าขโมยของในบ้านแม่ขณะที่รออยู่นะ”

I remember that every time I stole something, the less wrong it felt to me. The first time I did it I felt very excited. My heart was thumping very hard and I felt very nervous. I was really thinking about putting the stuff back to stop my nervous feeling. But I didn’t because I needed the money for drugs. That first time I was successful and there wasn’t anyone who knew anything about it so I kept on doing it. I started with taking small things and that led up to more expensive ones.

ผมจำได้ว่าทุกครั้งที่ผมขโมยของ ผมจะรู้สึกผิดน้อยขึ้น ครั้งแรกที่ขโมยของผมรู้สึกตื่นเต้นมาก หัวใจเต้นแรงมาก และรู้สึกสับสนวุ่นวายใจเป็นอย่างมาก ผมคิดที่จะเอาของกลับไปคืนเพื่อหยุดยั้งความรู้สึกที่สับสนวุ่นวายใจของผม แต่ผมก็ไม่ได้คืน เพราะผมต้องการเงินไปซื้อยาเสพย์ติด ในครั้งแรกนั้นผมทำสำเร็จ ไม่มีใครรู้เลยว่าผมขโมยไป ดังนั้นผมจึงได้ทำต่อไปเรื่อยๆ ผมเริ่มจากขโมยเล็กๆน้อยๆจนนำไปถึงสิ่งที่มีราคาแพงมากขึ้น้น

I tried to stop but I couldn’t, as I considered stealing as a right thing to do. Also, for me it was the easiest way to get some money. All I had to do was take things I had stolen to the local pawnshop in Paknam to get some money. They never asked questions about where I got it. Lots of my friends did the same.

ผมพยายามที่จะหยุดทำ แต่ผมก็ไม่สามารถที่จะหยุดได้ เพราะผมได้คิดว่าการขโมยนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง และสำหรับผมมันเป็นวิธีที่หาเงินได้ง่ายที่สุดอีกด้วย ที่ต้องทำทั้งหมดคือนำสิ่งของที่ผมขโมยมาทั้งหมดไปที่โรงรับจำนำในปากน้ำเพื่อแลกกับเงิน พวกเขาไม่เคยถามว่าเอาสิ่งของเหล่านั้นมาจากไหน เพื่อนๆผมส่วนมากก็ทำเหมือนกับผม

If it weren’t for drugs, I wouldn’t have become a thief. But even after I quit drugs, stealing was still with me, as it had become a bad habit. If I could go back and change the past, I would definitely not start stealing. Every time something goes missing, I am the one that people point to.

ถ้าไม่ใช่เพราะยาเสพย์ติด ผมคงจะไม่กลายมาเป็นขโมย แต่หลังจากที่ผมเลิกยา การขโมยก็ยังอยู่กับผม มันกลายเป็นนิสัยที่แย่มาก ถ้าผมสามารถย้อนเวลากลับไปเปลี่ยนอดีตได้ ผมจะไม่เริ่มนิสัยขโมยของแน่นอน ทุกๆครั้งที่มีของหาย ทุกคนจะสงสัยผมเป็นคนแรกเสมอ

Really I shouldn’t be angry with my mum for what she said on the telephone. It’s not her fault. But really it’s just that I don’t want her to think that I am still that kind of kid. It hurts and I am very upset with what she said. If I were alone in the room, I would like to cry instead of keeping it inside. I regret the mistake I made in the past. But, every time she acts like that, it makes me want to steal more.

จริงๆแล้ว ผมไม่ควรที่จะโกรธแม่เลยในเรื่องที่ท่านพูดตอนคุยโทรศัพท์ มันไม่ใช่ความผิดของท่าน แต่ที่จริงแล้ว ผมแค่ไม่อยากให้ท่านคิดว่าผมยังเป็นคนแบบนั้นอยู่ ผมรู้สึกเจ็บปวดและเสียใจมากที่ท่านพูดแบบนั้น ถ้าหากผมอยู่คนเดียวในห้อง ผมอยากจะร้องไห้ออกมามากกว่าแทนที่จะเก็บมันไว้ในใจ ผมรู้สึกเสียใจที่ได้ทำผิดไปในอดีต แต่ว่าทุกๆครั้งที่ท่านแสดงออกแบบนั้น มันยิ่งทำให้ผมอยากจะขโมยมากยิ่งขึ้น

I don’t really know yet what it is like to be a parent so I shouldn’t judge her. I read somewhere that the first few years are the most important in your baby’s life. If you do a good job, then your kid will be good in the future. When I was young, I didn’t see much of my parents because I lived with my grandmum. I think it is important that I spend all of my free time with my girlfriend and my kid. At least, I won’t let this thing happen to my kid. I will make sure she doesn’t make the same mistakes as me.

ผมยังไม่รู้จริงๆว่าการที่เป็นพ่อแม่นั้นมันจะเป็นอย่างไร ดังนั้นผมจึงไม่ควรตัดสินท่าน ผมเคยอ่านเจอ ที่ไหนสักแห่งว่า 2-3 ปีแรกเป็นช่วงที่สำคัญต่อชีวิตเด็กเป็นอย่างมาก ถ้าคุณเลี้ยงลูกได้ดีในช่วงนั้น ลูกของคุณก็จะเป็นคนดีในอนาคต เมื่อตอนที่ผมยังเป็นเด็ก ผมไม่ค่อยได้เจอพ่อและแม่มากเท่าไหร่ เพราะว่าผมอาศัยอยู่กับยาย ผมจึงคิดว่าการให้เวลากับแฟนและลูกของผมเป็นสิ่งที่สำคัญมาก อย่างน้อยผมก็จะไม่ยอมให้สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นกับลูกของผม ผมจะต้องทำให้แน่ใจว่าลูกของผมจะไม่ทำผิดเหมือนอย่างที่ผมเคยทำ