The other day I went to Ayutthaya with two visitors to Sriwittayapaknam School. Andrew came from England and Darren came from Singapore. They came to visit my old school because they were interested in Thai schools and wanted to know how we taught our students. They visited most of the classes helping the students with conversational English.

เมื่อวันก่อนผมไปอยุธยากับแขกสองคนที่มาเยี่ยมโรงเรียนศรีวิทยาปากน้ำ แอนดรูว ์มาจากประเทศอังกฤษ และดาร์เรน มาจากประเทศสิงคโปร์ พวกเขามาเยี่ยมโรงเรียนเก่าของผม เพราะพวกเขาสนใจในโรงเรียนของไทย และต้องการรู้ว่าเราสอนนักเรียนกันอย่างไร พวกเขาเข้าไปเยี่ยมเยียนห้องเรียนต่างๆเกือบทุกห้อง เพื่อช่วยนักเรียนในเรื่องของการสนทนาภาษาอังกฤษ

On the way to Ayutthaya we stopped at a petrol station. Andrew said that he was amazed when he saw lots of people run up to our car to clean the windows, empty the rubbish and fill up the petrol. He said in England he had to do all that himself. It's different for him when he see things like this but for me I think it's not special. Filling up the car yourself is special for me! We then talked about other differences.

ระหว่างทางไปอยุธยาเราหยุดเติมน้ำมันที่ปั๊มน้ำมัน แอนดรูว์บอกว่าเขาแปลกใจที่เห็นคนหลายคนวิ่งเข้ามาที่รถของเรา ช่วยกันทำความสะอาดกระจกรถ ทิ้งขยะ และเติมน้ำมัน เขาบอกว่าที่อังกฤษเขาต้องทำด้วยตนเองทุกอย่าง มันเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับเขาเมื่อได้เห็นสิ่งต่างๆเหล่านี้ แต่สำหรับผมมันไม่ใช่เรื่องที่พิเศษอะไรเลย เติมน้ำมันรถด้วยตนเองสิเป็นเรื่องที่แปลกสำหรับผม จากนั้นเราจึงคุยกันถึงเรื่องอื่นที่แตกต่างกันอีกหลายเรื่อง

Our first stop was the Bang Sai Arts and Crafts Center. We first went to take pictures of the craftsmen and then we went to a Thai style village. In the village, they had different kinds of Thai houses from all over Thailand. It was very beautiful and interesting. I got lots of good pictures out of that place. I think I might use them for my wallpaper page. While I was taking photos, Andrew asked me what are the Thai words for "Can I take a picture?" I told him "tai roob dai mai?" He then started to ask me some more. I thought I should have these phrases in my Learn Thai web site so I wrote them down in my little black book.

แห่งแรกที่เราหยุดคือศูนย์ศิลปาชีพบางไทร เราไปถ่ายภาพพวกช่างฝีมือก่อน แล้วจึงไปดูหมู่บ้านทรงไทย ในหมู่บ้าน มีบ้านทรงไทยหลายแบบจากทั่วทุกภาคในประเทศไทย มันสวยและน่าสนใจมาก ผมได้รูปสวยๆหลายรูปจากที่นั่น ผมคิดว่าอาจจะนำมันไปลงในหน้าวอลเปเปอร์ของผม ระหว่างที่ผมถ่ายภาพ แอนดรูว์ถามผมว่า "Can I take a picture?" ในภาษาไทยคืออะไร ผมบอกเขาว่า "ถ่ายรูปได้ไหม" จากนั้นเขาจึงเริ่มถามผมมากขึ้น ผมเลยคิดว่าควรจะมีพวกประโยคเหล่านี้ในเว็บไซต์เรียนภาษาไทยของผม ดังนั้นจึงได้จดลงในสมุดบันทึกสีดำ

Next we stopped at Bang Pa In Summer Palace. While we walked around, I saw lots of students pointing at us. I wondered why but a second later they started to run over to us. At first I thought they wanted to chat with me. I wasn’t with my girlfriend so I didn’t mind. Some of them were very pretty. But then they walked straight past me and went up to Darren and Andrew and started to ask them questions. I was very sad. I knew now that their teacher must have given them homework to interview some foreigners because I have done that before.

ต่อจากนั้น พวกเราหยุดที่พระราชวังบางปะอิน ขณะที่พวกเราเดินไปรอบๆ ผมเห็นเด็กนักเรียนเป็นจำนวนมากชี้มาทางพวกเรา ผมอยากรู้จังว่าทำไม แต่วินาทีต่อมาพวกเขาก็เริ่มวิ่งเข้ามาหาพวกเรา ตอนแรกผมคิดว่าพวกเขาต้องการที่จะคุยกับผม ผมไม่ได้มากับแฟน ดังนั้นจึงไม่เป็นอะไร พวกเธอบางคนน่ารักมาก แต่แล้วพวกเธอก็เดินผ่านผมตรงไปหาดาร์เรนและแอนดรูว์ และเริ่มถามคำถามพวกเขา ผมรู้สึกเศร้าใจมาก ผมเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าคุณครูของพวกเธอนั้นได้ให้การบ้านมา โดยให้ไปสัมภาษณ์ชาวต่างชาติ เพราะว่าผมเคยทำอย่างนั้นมาก่อน

I listened to the students when they talked to Darren and Andrew. They sounded very shy and I could see that they hadn’t prepared the questions properly. They kept asking each other in Thai how to say the questions. I could also see that they were discussing about the grammar too. Richard, my teacher, had told me many times that if I was shy I would never be able to speak English properly. Now I am sure that he's right. I told the students not to worry about mistakes. Just try and don’t be shy.

ผมได้ฟังเด็กนักเรียนพูดคุยกับดาร์เรนและแอนดรูว์ พวกเขาดูเหมือนจะอายกันมาก และไม่ได้เตรียมคำถามมาให้ดี พวกเขาคอยถามกันเองเป็นภาษาไทยว่าจะถามคำถามอย่างไรดี ผมยังเห็นว่าพวกเขากำลังเถียงกันเรื่องหลักไวยากรณ์อีกด้วย ริชาร์ดคุณครูของผมได้เคยบอกผมหลายต่อหลายครั้งว่า ถ้าผมอาย ผมจะไม่สามารถพูดภาษาอังกฤษได้ดี เดี๋ยวนี้ผมเชื่อแล้วว่าเขาพูดถูก ผมบอกพวกเด็กนักเรียนว่าไม่ต้องกังวลเรื่องผิดพลาด แค่มีความพยายามและไม่อาย

By the time we had finished we were really hungry. Andrew and Darren didn’t know how to order food properly so I did it for them. They wanted to order something each but I said that it was better to order about five or six dishes and then share.

กว่าจะถึงเวลาที่พวกเราเสร็จกัน พวกเรารู้สึกหิวมากจริงๆ แอนดรูว์และดาร์เรนไม่รู้จะสั่งอาหารอย่างไรดี ผมจึงสั่งแทน พวกเขาต้องการจะสั่งอาหารเฉพาะจานของแต่ละคน แต่ผมบอกว่าควรจะสั่งอาหารมาประมาณ 5 หรือ 6 อย่าง แล้วค่อยเอามาแบ่งทานด้วยกัน

When the food arrived, Andrew started to put a lot of food onto his plate from every dish. I told him that's not the Thai way. You should take a spoonfull of what you want then eat it first with the rice. He said that table manners would be a good page for my web site. I didn't think about that before because I live with it every day and didn’t think it would be interesting. I wrote it down in my little black book.

เมื่ออาหารมาถึง แอนดรูว์เริ่มตักอาหารแต่ละอย่างใส่จานของเขาเต็มไปหมด ผมจึงบอกเขาว่า นั่นไม่ใช่วิธีรับประทานอาหารแบบคนไทย คุณควรจะตักกับข้าวที่คุณชอบมาใส่จานข้าว แล้วจึงรับประทานพร้อมข้าว เขาพูดว่ามารยาทในการรับประทานอาหารน่าจะเป็นเรื่องที่ดีในเว็บไซค์ของผม ผมไม่เคยคิดถึงสิ่งนั้นมาก่อนเลย เพราะผมอยู่กับมันทุกวันและไม่คิดว่ามันจะเป็นสิ่งสำคัญ ผมเขียนมันลงในสมุดบันทึกสีดำ

When we finished, Richard ordered some fruit for us then Darren asked me about names of fruit in Thai. I thought that's a good idea so I wrote it down too! Today was really fun even though I was really tired. I got lots of ideas and beautiful pictures for my web site.

เมื่อเราทานอาหารเสร็จแล้ว ริชาร์ดก็สั่งผลไม้มาให้พวกเรา ดาร์เรนจึงถามผมเกี่ยวกับชื่อผลไม้ในภาษาไทย ผมคิดว่ามันเป็นความคิดที่ดีมาก จึงจดมันเอาไว้ด้วย วันนี้เป็นวันที่สนุกจริงๆแม้ว่าผมจะเหนื่อยมาก ผมได้ความคิดดีๆมากมายและภาพสวยๆสำหรับลงในเว็บไซต์ของผม