Wednesday
Here I am getting ready for my first television chat show. I am very excited. I am sitting outside waiting to go in. I feel a bit nervous but I think I will be OK for this. This week has been busier than usual because I had two reporters come to interview me about my Thailand Life web site. One of them worked for a Singapore newspaper. When I started my first web site four years ago I never dreamed I would have a chance to be in a television program. No-one knew who I was then. But now I shall be on television. My very first chat show!!! I think in the chat show I have to talk to an English woman for about half an hour. I hope I shall understand her questions. I am a bit scared that my English isn’t good enough.

วันพุธ
นี่ฉันกำลังเตรียมพร้อมสำหรับรายการสนทนาทางโทรทัศน์เป็นครั้งแรกของฉัน ฉันตื่นเต้นมาก ฉันกำลังนั่งรออยู่ข้างนอกเพื่อที่จะเข้าไป ฉันรู้สึกประหม่าแต่ฉันคิดว่าฉันจะโอเคสำหรับรายการนี้ สัปดาห์นี้ยุ่งกว่าปกติเพราะว่ามีนักข่าว 2 คนมาขอสัมภาษณ์ผมเกี่ยวกับเว็บไซต์ไทยแลนด์ไลฟ์ของผมคนหนึ่งทำงานให้กับ หนังสือพิมพ์สิงคโปร์ เมื่อตอนที่ผมเริ่มทำเว็บไซต์ครั้งแรกเมื่อ 4 ปีที่แล้ว ผมไม่เคยนึกฝันเลยว่าผมจะมีโอกาสมาออกรายการทางโทรทัศน์ ไม่มีใครรู้จักว่าผมเป็นใครเลย แต่ตอนนี้ผมกำลังจะออกทีวี ออกรายการสนทนาทางทีวีเป็นครั้งแรก ผมคิดว่าในรายการสนทนา ผมต้องพูดกับสุภาพสตรีชาวอังกฤษเป็นเวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ผมหวังว่าผมจะเข้าใจคำถามของเธอ ผมรู้สึกกลัวนิดหน่อยว่าภาษาอังกฤษของผมจะไม่ดีพอ

It all started back in October 1997. It was the school holidays and I was at home doing nothing. One day, my teacher, Richard Barrow, called me and asked me to come to Sriwittayapaknam School to make a web site with my friends. At that time I had no idea what a web site was. I didn’t even know about the Internet . Lots of questions came up in my mind: Why do I have to do it? What will I get out of it? But, I still chose to come to school. At least I could be with my friends. I am now very happy that I made that decision.

มัน เริ่มต้นย้อนหลังไปในเดือนตุลาคม 2540 มันเป็นเวลาที่โรงเรียนหยุดและผมอยู่บ้านโดยที่ไม่ได้ทำอะไร วันหนึ่งครูของผม ริชาร์ด แบร์โร่ โทรศัพท์ถึงผมและขอให้ผมมาที่โรงเรียนศรีวิทยาปากน้ำเพื่อทำเว็บไซต์กับ เพื่อนๆของผม เวลานั้นผมไม่มีความรู้เลยว่าเว็บไซต์คืออะไร ผมยังไม่เคยรู้จักเกี่ยวกับอินเตอร์เน็ตเลย คำถามมากมายผุดขึ้นในใจของผม ทำไมผมจะต้องทำมัน ผมจะได้อะไรจากมัน แต่ผมก็ยังเลือกที่จะมาโรงเรียน อย่างน้อยผมก็จะได้อยู่กับเพื่อนๆของผม เดี๋ยวนี้ผมรู้สึกดีใจที่ได้ตัดสินใจเช่นนั้น

My first homepage only had eight pages and the style was very child-like, but at that time I thought it was a very good site. It took me nearly three weeks to finish it. Now, four years later, I have a weekly web magazine for which I produce about seven pages every week. I am very happy because I get about 3000 visitors a day from more than 100 different countries.

โฮ มเพจแรกของผมมีเพียง 8 หน้าเท่านั้นและการออกแบบก็เหมือนของเด็กๆ แต่ในเวลานั้นผมคิดว่ามันเป็นเว็บไซต์ที่ดีที่สุด มันทำให้ผมใช้เวลาถึง 3 สัปดาห์กว่าจะทำเสร็จ เดี๋ยวนี้ หลังจาก 4 ปีผ่านไป ผมมีนิตยสารเว็บรายสัปดาห์ซึ่งผมได้ผลิตขึ้น 7 หน้า ต่อสัปดาห์ ผมรู้สึกมีความสุขมากเพราะมีผู้เข้าเยี่ยมชมถึงประมาณ 3000 คนต่อวัน จากประเทศต่างๆ มากกว่า 100 ประเทศ

The first time that I felt like someone famous was when the school had a visitor called Aaron from Ireland. He came to visit our school for one week. He saw my newspaper clippings on the school noticeboard and he told one of the teachers that he knew me. The first time I saw him, he asked me lots of questions about me, my girlfriend and my web site. “How is everything going with your girlfriend?”, he asked. “Were your parents angry when you crashed their motorcycle?” Obviously he had been reading my Secret Diary. It is weird because it is like he knows me but he doesn’t really. He had never seen me face to face before.

ครั้ง แรกที่ผมมีความรู้สึกเหมือนกับว่าผมเป็นคนที่มีชื่อเสียง ก็เมื่อโรงเรียนมีแขกชื่อ “แอร่อน”มาจากประเทศไอร์แลนด์ เขามาเยี่ยมโรงเรียนของเราประมาณ 1 สัปดาห์ เขาเห็นหนังสือพิมพ์ที่ตัดติดไว้บนป้ายประกาศของโรงเรียนและบอกกับครูของเรา คนหนึ่งว่าเขารู้จักผม ครั้งแรกที่ผมพบเขา เขาถามคำถามผมมากมายเกี่ยวกับตัวผม แฟนของผมและเว็บไซต์ของผม “ทุกอย่างเป็นยังไงบ้างเกี่ยวกับแฟน ของคุณ” เขาถามผม “พ่อแม่คุณโกรธหรือเปล่าเมื่อคุณเอารถมอเตอร์ไซต์ไปชนมา” เห็นได้ชัดเจนเลยว่าเขาได้อ่านบันทึกลับของผมแล้ว มันแปลกเพราะเหมือนกับว่าเขารู้จักผมแต่เขาไม่ได้รู้จักจริงๆ เขาไม่เคยเห็นหน้าผมมาก่อนเลย

Thursday
It’s the next day now. The television chat show was easier than I thought. I felt like I was sitting there talking to my friends. She made me feel comfortable. I told her about my web site and that I have started to earn some money for myself by selling products on the Internet. I am also helping to teach English and Computer at Sriwittayapaknam School.
So now I have my own money and I don’t have to keep asking money from my mum.

วันพฤหัสบดี
ขณะนี้เป็นวันถัดมา รายการสนทนาทางทีวีง่ายกว่าที่ผมคิด ผมมีความรู้สึกว่าผมได้กำลังนั่งคุยอยู่กับเพื่อนของผม เธอทำให้ผมรู้สึกสบายใจ ผมบอกเธอเกี่ยวกับเว็บไซต์ของผมและผมได้เริ่มมีรายได้จากการขายของทาง อินเตอร์เน็ต ผมได้ช่วยสอนภาษาอังกฤษและคอมพิวเตอร์ที่โรงเรียนศรีวิทยาปากน้ำ ดังนั้นขณะนี้ผมมีเงินส่วนตัวของผมและไม่ต้องคอยขอเงินจากพ่อแม่ของผมอีก

BBC World Service from London just rang. They want me to do a radio interview for them. Richard told me that they are very famous. More than 40 million listeners worldwide. Now I am really scared. Richard told me not to worry about it. He always said that good things would come if I worked hard. I didn’t believe him for a long time but he kept pushing me and my friends to work harder. Now I believe him. I want to tell all of you who are reading this story that don’t give up too easily, keep going and that day will come for you too. Trust me.

สำนัก ข่าวบีบีซีจากลอนดอนเพิ่งจะโทรหาผม พวกเขาต้องการที่จะให้ผมทำรายการสัมภาษณ์ทางวิทยุกับเขา ริชาร์ดบอกผมว่าพวกเขามีชื่อเสียงมาก มีผู้ฟังมากกว่า 40 ล้านคนทั่วโลก ตอนนี้ผมเริ่มกลัวจริงๆแล้ว ริชาร์ดบอกไม่ให้ผมเป็นกังวลเกี่ยวกับมัน เขาพูดเสมอว่าสิ่งดีๆจะมาหาเราเองถ้าเราทำงานหนัก ผมไม่เชื่อเขามาเป็นเวลานาน แต่เขาก็พยายามผลักดันให้ผมและเพื่อนๆทำงานหนักขึ้นมาตลอด เดี๋ยวนี้ผมเชื่อเขาแล้ว ผมต้องการที่จะบอกกับคุณที่กำลังอ่านเรื่องนี้อยู่ว่า อย่ายอมแพ้ง่ายเกินไป พยายามต่อไปและวันนั้นก็จะมาถึงคุณด้วยเช่นกัน เชื่อผมเถอะ

The other day I went to Ayutthaya with two visitors to Sriwittayapaknam School. Andrew came from England and Darren came from Singapore. They came to visit my old school because they were interested in Thai schools and wanted to know how we taught our students. They visited most of the classes helping the students with conversational English.

เมื่อ วันก่อนผมไปอยุธยากับแขกสองคนที่มาเยี่ยมโรงเรียนศรีวิทยาปากน้ำ แอนดรูว์มาจากประเทศอังกฤษ และดาร์เรน มาจากประเทศสิงคโปร์ พวกเขามาเยี่ยมโรงเรียนเก่าของผม เพราะพวกเขาสนใจในโรงเรียนของไทย และต้องการรู้ว่าเราสอนนักเรียนกันอย่างไร พวกเขาเข้าไปเยี่ยมเยียนห้องเรียนต่างๆเกือบทุกห้อง เพื่อช่วยนักเรียนในเรื่องของการสนทนาภาษาอังกฤษ

On the way to Ayutthaya we stopped at a petrol station. Andrew said that he was amazed when he saw lots of people run up to our car to clean the windows, empty the rubbish and fill up the petrol. He said in England he had to do all that himself. It’s different for him when he see things like this but for me I think it’s not special. Filling up the car yourself is special for me! We then talked about other differences.

ระหว่าง ทางไปอยุธยาเราหยุดเติมน้ำมันที่ปั๊มน้ำมัน แอนดรูว์บอกว่าเขาแปลกใจที่เห็นคนหลายคนวิ่งเข้ามาที่รถของเรา ช่วยกันทำความสะอาดกระจกรถ ทิ้งขยะ และเติมน้ำมัน เขาบอกว่าที่อังกฤษเขาต้องทำด้วยตนเองทุกอย่าง มันเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับเขาเมื่อได้เห็นสิ่งต่างๆเหล่านี้ แต่สำหรับผมมันไม่ใช่เรื่องที่พิเศษอะไรเลย เติมน้ำมันรถด้วยตนเองสิเป็นเรื่องที่แปลกสำหรับผม จากนั้นเราจึงคุยกันถึงเรื่องอื่นที่แตกต่างกันอีกหลายเรื่อง

Our first stop was the Bang Sai Arts and Crafts Center. We first went to take pictures of the craftsmen and then we went to a Thai style village. In the village, they had different kinds of Thai houses from all over Thailand. It was very beautiful and interesting. I got lots of good pictures out of that place. I think I might use them for my wallpaper page. While I was taking photos, Andrew asked me what are the Thai words for “Can I take a picture?” I told him “tai roob dai mai?” He then started to ask me some more. I thought I should have these phrases in my Learn Thai web site so I wrote them down in my little black book.

แห่ง แรกที่เราหยุดคือศูนย์ศิลปาชีพบางไทร เราไปถ่ายภาพพวกช่างฝีมือก่อน แล้วจึงไปดูหมู่บ้านทรงไทย ในหมู่บ้าน มีบ้านทรงไทยหลายแบบจากทั่วทุกภาคในประเทศไทย มันสวยและน่าสนใจมาก ผมได้รูปสวยๆหลายรูปจากที่นั่น ผมคิดว่าอาจจะนำมันไปลงในหน้าวอลเปเปอร์ของผม ระหว่างที่ผมถ่ายภาพ แอนดรูว์ถามผมว่า “Can I take a picture?” ในภาษาไทยคืออะไร ผมบอกเขาว่า “ถ่ายรูปได้ไหม” จากนั้นเขาจึงเริ่มถามผมมากขึ้น ผมเลยคิดว่าควรจะมีพวกประโยคเหล่านี้ในเว็บไซต์เรียนภาษาไทยของผม ดังนั้นจึงได้จดลงในสมุดบันทึกสีดำ

Next we stopped at Bang Pa In Summer Palace. While we walked around, I saw lots of students pointing at us. I wondered why but a second later they started to run over to us. At first I thought they wanted to chat with me. I wasn’t with my girlfriend so I didn’t mind. Some of them were very pretty. But then they walked straight past me and went up to Darren and Andrew and started to ask them questions. I was very sad. I knew now that their teacher must have given them homework to interview some foreigners because I have done that before.

ต่อ จากนั้น พวกเราหยุดที่พระราชวังบางปะอิน ขณะที่พวกเราเดินไปรอบๆ ผมเห็นเด็กนักเรียนเป็นจำนวนมากชี้มาทางพวกเรา ผมอยากรู้จังว่าทำไม แต่วินาทีต่อมาพวกเขาก็เริ่มวิ่งเข้ามาหาพวกเรา ตอนแรกผมคิดว่าพวกเขาต้องการที่จะคุยกับผม ผมไม่ได้มากับแฟน ดังนั้นจึงไม่เป็นอะไร พวกเธอบางคนน่ารักมาก แต่แล้วพวกเธอก็เดินผ่านผมตรงไปหาดาร์เรนและแอนดรูว์ และเริ่มถามคำถามพวกเขา ผมรู้สึกเศร้าใจมาก ผมเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าคุณครูของพวกเธอนั้นได้ให้การบ้านมา โดยให้ไปสัมภาษณ์ชาวต่างชาติ เพราะว่าผมเคยทำอย่างนั้นมาก่อน

I listened to the students when they talked to Darren and Andrew. They sounded very shy and I could see that they hadn’t prepared the questions properly. They kept asking each other in Thai how to say the questions. I could also see that they were discussing about the grammar too. Richard, my teacher, had told me many times that if I was shy I would never be able to speak English properly. Now I am sure that he’s right. I told the students not to worry about mistakes. Just try and don’t be shy.

ผม ได้ฟังเด็กนักเรียนพูดคุยกับดาร์เรนและแอนดรูว์ พวกเขาดูเหมือนจะอายกันมาก และไม่ได้เตรียมคำถามมาให้ดี พวกเขาคอยถามกันเองเป็นภาษาไทยว่าจะถามคำถามอย่างไรดี ผมยังเห็นว่าพวกเขากำลังเถียงกันเรื่องหลักไวยากรณ์อีกด้วย ริชาร์ดคุณครูของผมได้เคยบอกผมหลายต่อหลายครั้งว่า ถ้าผมอาย ผมจะไม่สามารถพูดภาษาอังกฤษได้ดี เดี๋ยวนี้ผมเชื่อแล้วว่าเขาพูดถูก ผมบอกพวกเด็กนักเรียนว่าไม่ต้องกังวลเรื่องผิดพลาด แค่มีความพยายามและไม่อาย

By the time we had finished we were really hungry. Andrew and Darren didn’t know how to order food properly so I did it for them. They wanted to order something each but I said that it was better to order about five or six dishes and then share.

กว่า จะถึงเวลาที่พวกเราเสร็จกัน พวกเรารู้สึกหิวมากจริงๆ แอนดรูว์และดาร์เรนไม่รู้จะสั่งอาหารอย่างไรดี ผมจึงสั่งแทน พวกเขาต้องการจะสั่งอาหารเฉพาะจานของแต่ละคน แต่ผมบอกว่าควรจะสั่งอาหารมาประมาณ 5 หรือ 6 อย่าง แล้วค่อยเอามาแบ่งทานด้วยกัน

When the food arrived, Andrew started to put a lot of food onto his plate from every dish. I told him that’s not the Thai way. You should take a spoonfull of what you want then eat it first with the rice. He said that table manners would be a good page for my web site. I didn’t think about that before because I live with it every day and didn’t think it would be interesting. I wrote it down in my little black book.

เมื่อ อาหารมาถึง แอนดรูว์เริ่มตักอาหารแต่ละอย่างใส่จานของเขาเต็มไปหมด ผมจึงบอกเขาว่า นั่นไม่ใช่วิธีรับประทานอาหารแบบคนไทย คุณควรจะตักกับข้าวที่คุณชอบมาใส่จานข้าว แล้วจึงรับประทานพร้อมข้าว เขาพูดว่ามารยาทในการรับประทานอาหารน่าจะเป็นเรื่องที่ดีในเว็บไซค์ของผม ผมไม่เคยคิดถึงสิ่งนั้นมาก่อนเลย เพราะผมอยู่กับมันทุกวันและไม่คิดว่ามันจะเป็นสิ่งสำคัญ ผมเขียนมันลงในสมุดบันทึกสีดำ

When we finished, Richard ordered some fruit for us then Darren asked me about names of fruit in Thai. I thought that’s a good idea so I wrote it down too! Today was really fun even though I was really tired. I got lots of ideas and beautiful pictures for my web site.

เมื่อ เราทานอาหารเสร็จแล้ว ริชาร์ดก็สั่งผลไม้มาให้พวกเรา ดาร์เรนจึงถามผมเกี่ยวกับชื่อผลไม้ในภาษาไทย ผมคิดว่ามันเป็นความคิดที่ดีมาก จึงจดมันเอาไว้ด้วย วันนี้เป็นวันที่สนุกจริงๆแม้ว่าผมจะเหนื่อยมาก ผมได้ความคิดดีๆมากมายและภาพสวยๆสำหรับลงในเว็บไซต์ของผม

Most people only have one mother but I don’t, I have three mothers. This doesn’t mean that my father has lots of wives. In the past when I was younger, we all stayed at my grandmum’s house. When my mum went back to work, my grandmum had to look after me, that’s why I call her “mae yai” (which is Thai for big mother). In the late afternoon, when my mum hadn’t come back and mae yai had gone to cook dinner for us, my aunt (mum’s younger sister) looked after me. That’s why I call her “mae lek” (which is Thai for little mother).

คนส่วนมากจะมีแม่เพียงคนเดียวแต่ผมมีแม่ 3 คน แต่นี่ไม่ได้หมายถึงพ่อของผมมีภรรยามาก เมื่อตอนที่ผมยังเด็ก พวกเราอาศัยอยู่ที่บ้านยายของผม เมื่อเเม่ของผมกลับไปทำงาน ยายของผมจะต้องดูแลผม เพราะเหตุนี้ผมจึงเรียกท่านว่า แม่ใหญ่ ในตอนบ่าย เมื่อแม่ของผมยังไม่กลับมา และแม่ใหญ่ไปทำอาหารเย็นให้พวกเรารับประทาน น้าของผมก็จะดูแลผม ผมจึงเรียกท่าน ว่า แม่เล็ก

Mae yai is very strict but she is also very kind. She told me that when I was younger I was really naughty and she used to hit me a lot. She hit me with a stick. I was really scared of that. Every time I saw her holding that stick I behaved properly! Mae yai loves me a lot but she doesn’t really understand me because she comes from the older generation. Now when she knows that I have gone out to have a date with a girl, she will complain that I am not allowed to do that because I’m no old enough even though I am 16!

แม่ใหญ่เป็นคนที่เข้มงวดมาก แต่ท่านก็ใจดีมากด้วย ท่านบอกว่าตอนผมยังเป็นเด็กผมซนมาก และท่านเคยตีผมมามาก ท่านตีผมด้วยไม้เรียว ผมกลัวมันมาก ทุกๆครั้งที่ผมเห็นท่านถือไม้เรียว ผมจะแสดงอาการสำรวมไม่ก้าวร้าว แม่ใหญ่รักผมมาก แต่แม่ใหญ่ไม่เข้าใจผม เพราะว่าแม่ใหญ่เป็นคนรุ่นเก่า ตอนนี้เมื่อแม่ใหญ่รู้ว่าผมจะออกไปเที่ยวกับผู้หญิง ท่านจะบ่นว่าผมไม่ควรทำอย่างนั้น เพราะผมยังอายุน้อยเกินไป ถึงแม้ว่าผมอายุ 16 ปีแล้วก็ตาม

Mae yai is the one I always listen to, the one I never refuse and the one I will never make cry. But once we had an argument about something. I made her cry. I didn’t know how to punish myself so I just cut my skin with a cutter. The next morning, I went to apologize to her and prostrated myself to her feet. She said don’t worry, it’s OK. I cried, then she hugged me. That made me cry even more. Now I still have a scar from that time. It makes me remember not to be bad again. I am hoping that if I can save some money from teaching and my online bookshop, I can give some to her.

แม่ใหญ่เป็นคนหนึ่งที่ผมเชื่อฟังเสมอ เป็นคนที่ผมไม่เคยที่จะปฏิเสธ และเป็นคนที่ผมจะไม่มีวันทำให้ร้องไห้ แต่ครั้งหนึ่งเราทะเลาะกันเกี่ยวกับบางอย่าง ผมทำให้ท่านร้องไห้ ผมไม่รู้จะทำโทษตัวเองอย่างไร ดังนั้นผมจึงใช้คัตเตอร์เฉือนตัวเอง เช้าวันรุ่งขึ้น ผมไปขอโทษ และก้มลงกราบเท้าท่าน ท่านพูดว่าไม่ต้องห่วง ไม่เป็นไร ผมร้องไห้ แล้วท่านก็กอดผม นั่นยิ่งทำให้ผมร้องไห้มากขึ้น เดี๋ยวนี้ผมยังคงมีแผลเป็นจากเวลานั้น มันทำให้ผมจำว่าจะไม่ทำเลวอีก ผมหวังว่าถ้าหากผมเก็บเงินจากการสอนและการขายหนังสือทางอินเตอร์เน็ตได้ ผมจะสามารถแบ่งให้แก่ท่านได้บ้าง
Mae lek is very kind and the one that understands me the most. She never complains or hurts me. She also helped me when mae yai hit me. She is a new generation woman! Since I was young up to now, every time I met her at mae yai’s house she always gave me some money. She gave me at least 500 baht every time. But now I don’t see her much because she’s very busy with her work.

แม่เล็กเป็นผู้หญิงที่ใจดีมาก และเป็นคนที่เข้าใจผมมากที่สุด ท่านไม่เคยที่จะบ่นหรือทำให้ผมเจ็บเลย ท่านช่วยผมด้วยเมื่อแม่ใหญ่ตีผม ท่านเป็นผู้หญิงรุ่นใหม่ที่ทันสมัย ตั้งแต่ผมยังเป็นเด็กจนกระทั่งโตขึ้นจนถึงปัจจุบัน ทุกครั้งที่ผมพบท่านที่บ้านของแม่ใหญ่ ท่านจะให้เงินผมเสมอ ท่านให้อย่างน้อย 500 บาททุกครั้ง แต่เดี๋ยวนี้ผมไม่ค่อยได้พบท่านเท่าไรนัก เพราะท่านยุ่งมากอยู่กับงานของท่าน

Finally, my real mum. She is more like a friend to me. I can talk to her about everything without feeling embarrassed. She even knows all about how many girls I have. She is a superb mum. She works every day. She has been working very hard since I was young but she never complains. She sometimes does all of the housework for me and tells dad that I did it. She is rarely angry with me. I am really lucky to have a mum like this. Most of my friends said they wanted to have a mother like her. I am sure they would!!!

ท้ายที่สุด เเม่จริงๆของผม ท่านเป็นเหมือนกับเพื่อนของผมมากกว่า ผมสามารถพูดกับท่านเกี่ยวกับทุกสิ่งทุกอย่างได้โดยปราศจากความอาย ท่านยังทราบเกี่ยวกับผู้หญิงทั้งหลายที่ผมมีอยู่ ท่านเป็นแม่ที่วิเศษที่สุด ท่านทำงานทุกวันและทำงานหนักมากตั้งเเต่ผมยังเล็กอยู่ เเต่ท่านไม่เคยบ่น บางครั้งท่านทำงานบ้านทั้งหมดแทนผม เเละบอกกับพ่อว่าผมเป็นคนทำ ท่านไม่ค่อยโกรธผม ผมรู้สึกโชคดีจริงๆที่มีเเม่อย่างนี้ เพื่อนๆของผมส่วนมากพูดกันว่าอยากมีเเม่อย่างท่านบ้าง ผมเชื่อว่าพวกเขาอยากมีแน่ๆ

At last I want to say that I am the luckiest person in this world because I have three wonderful mums. And also I want to thank them for understanding me and looking after me when I was younger. If I didn’t have them, I don’t think I would have any of my present success. They taught me well. I want to say that I am very sorry and I want to apologize to them for the mistakes I made in the past. I won’t do it again, I promise. I love them, my three mums. I would do anything, even die to protect them.

และในที่สุดผมก็อยากจะบอกว่าผมเป็นบุคคลที่โชคดีที่สุดในโลกนี้ เพราะว่าผมมีแม่ที่ยอดเยี่ยมถึงสามคน และผมอยากจะขอบคุณพวกท่าน สำหรับความเข้าใจในตัวผม และดูแลเมื่อผมยังเป็นเด็ก ถ้าผมไม่มีพวกท่าน ผมคิดว่าผมคงจะไม่พบกับความสำเร็จในปัจจุบัน พวกท่านสอนผมมาอย่างดี ผมอยากที่จะบอกว่าผมเสียใจ และต้องการขอโทษพวกท่านสำหรับสิ่งที่ผมทำผิดในอดีต ผมจะไม่ทำอีก ผมสัญญา ผมรักพวกท่าน แม่ทั้งสามคนที่ยอดเยี่ยมของผม ผมจะทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อพวกท่าน แม้ว่าผมจะตายเพื่อปกป้องพวกท่าน…

Time has gone quickly since last summer. Now I have to start planning my photo trip for this summer. My school has a web site called www.thailandguidebook.com and I am one of the chief photographers. I am very excited and happy.

เวลา ผ่านไปอย่างรวดเร็วตั้งแต่ฤดูร้อนที่แล้ว ขณะนี้ ผมได้เริ่มวางแผนการเดินทางของผมเพื่อถ่ายรูปสำหรับฤดูร้อนนี้ โรงเรียนของผมมีเว็บไซต์ที่มีชื่อว่า www.thailandguidebook.com และผมก็เป็นหนึ่งในผู้รับผิดชอบเรื่องการถ่ายรูป ผมรู้สึกตื่นเต้นและดีใจมาก

I am not sure where I will go this year. I take a look at the map of Thailand on the wall. There are quite a lot of pins in it already. I look around the map and then I see a pin from last year. It’s Sukhothai in the north of Thailand. I remember about that trip. It was the worst trip I have ever been on in my whole life. It was a nightmare.

ผม ไม่ค่อยแน่ใจว่าผมจะไปที่ไหนดีในปีนี้ ผมมองดูบนฝาผนังที่แผนที่ประเทศไทย มันได้มีหมุดปักอยู่บนแผนที่ค่อนข้างมากแล้ว ผมมองดูรอบๆแผนที่ และตอนนั้นผมมองเห็นเข็มหมุดที่ปักไว้ของปีที่แล้ว มันคือจังหวัดสุโขทัยซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศไทย ผมจำได้เกี่ยวกับการเดินทางในครั้งนั้น มันเป็นการเดินทางที่เลวร้ายที่สุดที่ผมเคยเจอมาตลอดชีวิต มันเป็นเหมือนกับฝันร้าย.

On this trip, I stayed in a guesthouse called Baan Thai in Sukhothai. The guesthouse is near the Ping River. Here, I met and talked to lots of foreigners among them an English couple. They had been there for a few days already. They told me that this is a nice place to stay. They also told me that they were about to get married. They said that they wanted to see the world before they got married and before they had a baby. We talked for a while and then I went to bed because I had to get up early to go to take pictures.

ใน การเดินทางครั้งนี้ ผมไปพักที่บ้านพักรับรองที่มีชื่อว่าบ้านไทยที่สุโขทัย บ้านพักที่ผมพักอยู่ใกล้แม่น้ำปิง ที่นี่ผมได้พบและพูดคุยกับชาวต่างชาติหลายคน ในกลุ่มนั้นมีชาวอังกฤษคู่หนึ่ง พวกเขาอยู่ที่นั่นมาหลายวันแล้ว พวกเขาบอกว่าที่นี่เป็นที่พักที่ที่ดีมาก พวกเขาบอกด้วยว่าเขาใกล้จะแต่งงานกันแล้ว พวกเขาอยากเห็นโลกก่อนที่เขาจะแต่งงานและก่อนที่เขาจะมีลูกกัน พวกเราคุยกันได้ประเดี๋ยวหนึ่ง แล้วผมก็เข้าไปนอน เพราะว่าผมต้องตื่นนอนแต่เช้า เพื่อที่จะไปถ่ายรูป
While I was sleeping, I heard water splashing somewhere and also people talking about something. I didn’t pay attention because it felt like I was dreaming. A little while later Richard Barrow, (Gor’s teacher) woke me up. I opened my left eye and looked at my watch. It was 2 a.m.

ระหว่าง ที่ผมกำลังหลับ ผมได้ยินเสียงน้ำกำลังไหลที่ไหนสักแห่ง และเหมือนผู้คนกำลังพูดอะไรบางอย่าง ผมไม่ได้ให้ความสนใจ เพราะว่า ผมรู้สึกเหมือนผมฝันไป สักครู่ต่อมาขณะที่ ริชาร์ด ( เป็นครูของก้อ) ปลุกผมให้ตื่นขึ้น ผมลืมตาข้างซ้ายและดูนาฬิกา ตอนนั้นมันเป็นเวลาตี 2 แล้ว

I opened both of my eyes and got up. Then I realized that our room was full of water. It was about to come over my bed. I didn’t know what to do because I was shocked.

ผมลืมตาและลุกขึ้นมา จากนั้นผมรู้สึกว่าห้องของเราเต็มไปด้วยน้ำ มันขึ้นมาเกือบเหนือเตียงของผม ผมไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะว่าผมตกใจ

Then Richard told me to get off my bed and grab our stuff. He was looking for our laptop under the water. I jumped down to rescue our bags but it was too late. I took everything I could find out of the water and put them on the bed.

แล้ว ริชาร์ดก็บอกผมให้ออกมาจากเตียงนั้นและเอาสิ่งของออกมาด้วย เขามองหาคอมพิวเตอร์ขนาดกระเป๋าหิ้วที่อยู่ใต้น้ำ ผมกระโดดลงมาเพื่อคว้ากระเป๋าแต่มันสายไปเสียแล้ว ผมเอาของทุกอย่างที่สามารถเอาออกจากน้ำมาได้และวางไว้บนเตียง
Richard found our laptop. It was under the water near my bed. He held it up and water poured out of it. I was very sad when I saw it. The laptop was broken, that means we had lost all of our work.

ริ ชาร์ดพบคอมพิวเตอร์ขนาดกระเป๋าหิ้ว มันอยู่ใต้น้ำใกล้เตียงนอนของผม เขายกมันขึ้นและมีน้ำไหลออกจากเครื่องคอมพิวเตอร์ ผมรู้สึกเศร้าใจมากเมื่อได้เห็นมัน คอมพิวเตอร์นั้นมันเสียแล้ว นั่นหมายถึงงานทั้งหมดสูญหายไปด้วย

I opened the door and looked outside. It was really bad. The water was very high. I saw that everyone was packing their stuff away quickly and moving to higher ground. I saw a few girls come out from their rooms in their underwear and bras!!! I was sure that they had no time to be while it was flooding like this. Everyone was worried that the river would burst it’s banks.

ผม เปิดประตูและมองออกไปข้างนอก มันแย่จริงๆ น้ำขึ้นสูงมาก ผมเห็นทุกคนกำลังบรรจุสิ่งของของพวกเขาอย่างรวดเร็วและย้ายขึ้นไปไว้ในที่ สูงกว่า ผมเห็นเด็กผู้หญิงสองสามคนออกมาจากห้องของพวกเขาในชุดกางเกงในและเสื้อยกทรง ผมเชื่อว่าพวกเขาไม่มีเวลาทำอะไรในขณะที่น้ำท่วมอย่างนี้ ทุกคนเป็นห่วงว่าแม่น้ำจะถูกกัดเซาะและอาจทำให้น้ำไหลท่วมฝั่ง

I walked around taking some pictures and then I went to sit down with Richard. He told me that we couldn’t go on anymore, we needed to go back. I agreed with him. We had no more clean clothes. Although the cameras were OK, the battery charger was wet and the memory cards for the cameras were nearly full. Without the laptop we couldn’t download any of the pictures. So, we packed our stuff in the car and as the sun started to rise we drove back home.

ผม เดินไปรอบๆเพื่อถ่ายรูปภาพ และจากนั้นผมก็เดินไปนั่งกับริชาร์ด เขาบอกผมว่าเราไม่สามารถไปต่อได้อีกแล้ว เราจำเป็นต้องกลับ ผมก็เห็นด้วยกับเขา เพราะเราไม่มีเสื้อผ้าที่สะอาดใส่อีกแล้ว แม้ว่ากล้องถ่ายรูปของเรายังใช้ได้อยู่ แต่แท่นชาร์ตแบตเตอรี่เปียก และการ์ดความจำในกล้องถ่ายรูปก็ใกล้เต็มแล้ว หากปราศจากคอมพิวเตอร์พกพา เราจะไม่สามารถดาวน์โหลดรูปภาพได้ ดังนั้นเราจึงเก็บสัมภาระและเอาไปเก็บไว้ในรถ เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มขึ้น พวกเราก็ขับรถกลับบ้าน
Now I have to start planning my trip for this year. After my last trip, I have learned a lot. Now I will be extra careful so nothing bad will happen. Of course I was sad that I had lost the laptop and a lot of my work. But these things happen. If we worry too much about what might happen we will be too scared to leave our homes.

ตอน นี้ผมได้เริ่มมีแผนการเดินทางของปีนี้ หลังจากการเดินทางเมื่อครั้งที่แล้ว ผมได้เรียนรู้หลายอย่าง ตอนนี้ผมจะต้องเพิ่มความระมัดระวังเป็นพิเศษเพื่อจะได้ไม่เกิดเรื่องที่ไม่ ดีขึ้นอีก แน่นอนผมเสียใจที่ต้องสูญเสียคอมพิวเตอร์พกพา และงานของผมส่วนมากไป แต่สิ่งเหล่านี้มันก็เกิดขึ้นได้ ถ้าพวกเรากังวลมากเกี่ยวกับเรื่องที่อาจจะเกิดขึ้น พวกเราก็จะกลัวจนไม่กล้าออกจากบ้าน

Now, where shall I go? Maybe this time I will go to the northeast of Thailand. I hear that they have long droughts there!

ตอน นี้ ผมจะไปที่ไหนดีหล่ะ บางทีคราวนี้ผมอาจจะไปทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ผมได้ยินว่าตอนนี้พวกเขาประสบภัยแล้งที่ยาวนานที่นั่น!

One of my jobs is taking pictures for a web site called www.paknam.com. It is all about tourist attractions in Samut Prakan province. The other day, I went out to take some pictures in a local temple. While I was walking around, I came across a big group of people. They were standing in a line in front of the main chapel. Then I saw them starting to walk clockwise around the chapel. I stood there and tried to work out what were they doing. Then I saw a man with no hair or eyebrows wearing white clothes walking in the middle of the line. Then I knew that they were doing a ceremony called “Buat Phra” which means “becoming a monk” in English. Watching the ceremony reminded me about my time as a novice.

งานอย่างหนึ่งของฉันก็คือการถ่ายรูปสำหรับเว็บไซต์ที่มีชื่อว่า “ปากน้ำ ดอท คอม (www.paknam.com)” มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับสถานท่องเที่ยวที่น่าสนใจในจังหวัดสมุทรปราการ เมื่อวันก่อน ฉันออกไปถ่ายรูปในวัดที่อยู่ในเมือง ขณะที่ฉันกำลังเดินไปรอบๆ ฉันได้เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนเข้าแถวหน้าโบสถ์ใหญ่ จากนั้นฉันก็เห็นเขาเริ่มเดินตามเข็มนาฬิกาไปรอบๆโบสถ์ ฉันยืนอยู่ที่นั่นเพื่อรอดูว่าเขากำลังจะทำอะไรกัน สักครู่ฉันก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่มีผมและไม่มีคิ้วสวมเสื้อสีขาวและกำลัง เดินอยู่ตรงกลางขบวนแห่ ทำให้ฉันรู้ได้เลยว่าเขากำลังทำพิธีที่เรียกว่า “บวชพระ” ซึ่งหมายความว่า “กำลังจะเป็นพระ”ในภาษาอังกฤษ การที่ได้เห็นอย่างนี้ทำให้ฉันนึกถึงเมื่อครั้งที่ฉันได้เคยบวชเป็นเณร

About six years ago, I was a novice monk for three months during my grandfather’s funeral. The reason I became a novice monk was to help my grandfather go to heaven. That is what Buddhists believe. Actually, it wasn’t only me who became a novice monk. My younger brother did it too. However, he was only a novice monk for about four hours. He stopped because he couldn’t handle the rule for novice monks that says you “can’t eat after midday”. He cried to my parents and said that he was very hungry!

ประมาณ 6 ปีที่แล้ว ฉันได้บวชเป็นสามเณรเป็นเวลานาน 3 เดือน ในระหว่างงานศพปู่ของฉัน เหตุผลที่ฉันต้องบวชเป็นเณรคือเพื่อให้ปู่ของฉันได้ขึ้นสวรรค์ นั่นเป็นเพราะความเชื่อของชาวพุทธ แท้จริงแล้วมันไม่ได้มีเพียงฉันเท่านั้นที่บวชเป็นเณร น้องชายของฉันก็ได้บวชด้วย อย่างไรก็ตาม เขาก็บวชเป็นเณรได้เพียง 4 ชั่วโมงเท่านั้น เขาก็ต้องสึกจากเป็นเณรเพราะเขาไม่สามารถปฏิบัติตามกฎสำหรับสามเณรซึ่งมีว่า “ไม่สามารถฉันอาหารหลังเที่ยงวันได้” เขาร้องไห้กับพ่อแม่ของฉันและบอกว่าเขาหิวมาก

It was a very good experience for me while I was a novice monk. I felt like I was living in another world. Everyone respected me and treated me like I was an adult. For example, my parents and everyone had to wai me even though they were older than me. Really, older people are not supposed to wai younger people.

มันเป็นประสบการณ์ที่ดีสำหรับฉันในขณะที่ฉันบวชเป็นสามเณร ฉันรู้สึกเหมือนมีชีวิตอาศัยอยู่ในอีกโลกหนึ่ง ทุกๆคนให้ความเคารพนับถือฉันและปฎิบัติต่อฉันเหมือนฉันเป็นผู้ใหญ่ พ่อแม่และทุกๆคนก็ไหว้ฉัน แม้ว่าพวกเขาจะแก่กว่าฉันก็ตาม จริงๆแล้ว คนที่อายุแก่กว่าไม่สมควรที่จะไหว้คนที่อายุอ่อนกว่า

While I was a novice monk, I had to stay in the temple like other monks and novice monks. Luckily for me this temple is near my grandmum’s house so I didn’t have any problems with homesickness. The place that monks live is called a “kuti”. The kuti I stayed in was very comfortable. It had lots of modern things that I thought monks weren’t supposed to have. For example, we had air conditioning, play-station games, video and a 24 inch television. It was so comfortable that I didn’t want to stop being a novice monk. I also got lots of money from my family every time they visited me.

ในขณะที่ฉันกำลังเป็นสามเณร ฉันต้องอาศัยอยู่ในวัด เหมือนกับพระและเณรคนอื่น โชคดีของฉันที่วัดอยู่ใกล้บ้านยาย ฉะนั้นฉันจึงไม่มีปัญหาเรื่องคิดถึงบ้าน ที่อาศัยของพระเรียกว่ากุฏิ กุฏิที่ฉันอาศัยอยู่สุขสบาย มีสิ่งของที่ทัสมัยมากซึ่งฉันคิดว่าพระไม่น่าที่จะมีไว้ใช้ได้ อย่างเช่น เครื่องปรับอากาศ เครื่องเล่นเกมเพลย์สเตชั่น วีดีโอ และโทรทัศน์ขนาด 24 นิ้ว มันมีความสะดวกสบายมากจนฉันไม่ต้องการที่จะสึกจากการเป็นสามเณร ฉันได้เงินจากคนในครอบครัวของฉันทุกครั้งที่พวกเขามาเยี่ยมฉัน

But the monk’s life wasn’t as easy as I first thought. I had to get up early at about 4:30am every day to do a morning chant. Then at about 5:30am I had to go out barefoot to get some food. I had to walk for a long way on the rocky road and had to stop every time I saw some people waiting. In Buddhism we believe that giving food to monks is a way to make merit. After they finished giving me food, I had to stand there and chant to them. I had to do that every day. If I didn’t do it, I might not have any food to eat for breakfast.

แต่ชีวิตพระไม่ง่ายอย่างที่ฉันเคยคิดไว้แต่แรก ฉันต้องตื่นแต่เช้าประมาณ 4นาฬิกา 30 นาที ทุกวัน เพื่อสวดมนต์ตอนเช้า จากนั้นประมาณเวลา 5 นาฬิกา 30 นาที ฉันต้องเดินเท้าเปล่าเพื่อออกไปรับอาหาร ฉันต้องเดินเป็นระยะทางไกลไปบนถนนที่เป็นหินลูกรัง และหยุดทุกๆ ครั้งที่ฉันเห็นผู้คนกำลังรอคอย ในศาสนาพุทธพวกเราเชื่อว่าอาหารที่ถวายพระนั้นเป็นการที่ทำให้ได้บุญและกุศล หลังจากพวกเขาถวายอาหารให้ฉันแล้ว ฉันต้องยืน

The big day came at last. The day I was going to have my own motorcycle. I rang my aunt to find out about the best day and time to buy a motorcycle. She said the monk told her that I could buy it any day but it has to be convenient for me, nothing else going on. He also said that it would be better for me to buy it in the morning not in the afternoon or evening. I was kind of curious about that but I was too lazy to bother about it. I thanked my aunt and then hung up the phone.

ใน ที่สุดวันที่ยิ่งใหญ่ก็มาถึง วันที่ผมจะได้มีมอเตอร์ไซค์เป็นของตัวเอง ผมโทรไปหาน้าเพื่อถามวัน และเวลา ที่ดีที่สุดที่จะซื้อมอเตอร์ไซค์ คุณน้าพูดว่าพระบอกกับท่านมาว่า จะซื้อมอเตอร์ไซค์วันไหนก็ได้ แต่ต้องสะดวกสำหรับผม และไม่มีอะไรเกิดขึ้นในวันนั้น พระท่านยังบอกผ่านมาด้วยว่าควรจะเป็นตอนเช้า มากกว่าตอนกลางวันหรือตอนเย็น ผมค่อนข้างที่อยากจะรู้เกี่ยวกับเรื่องนั้น แต่ผมก็ขี้เกียจเกินกว่าที่จะไปยุ่งวุ่นวายเกี่ยวกับมัน ผมขอบคุณน้าของผมและก็วางโทรศัพท์
The next morning I said a short prayer to the spirit house in our front garden and then I went to buy the motorcycle with my dad. We were at the motorcycle shop at about 10 o’clock.

เช้า วันรุ่งขึ้น ผมอธิษฐานสั้นๆที่ศาลพระภูมิในสวนหน้าบ้าน จากนั้นผมก็ไปซื้อมอเตอร์ไซค์กับคุณพ่อ เราไปถึงร้านมอเตอร์ไซค์ประมาณ 10 โมงเช้า

The motorcycle I wanted is called “Wave 110″. It is a popular one, lots of people use it. It’s popular because it is a good price, not too expensive and not too cheap.

มอเตอร์ ไซค์ที่ผมอยากได้ เรียกว่า “เวฟ 110“ (Wave 110) มันกำลังเป็นที่นิยมและมีผู้คนใช้กันมาก เป็นเพราะว่าราคามันกำลังดี ไม่แพงและไม่ถูกจนเกินไป
Also you can do lots of things with it. You can make it more powerful, make it look more cool, make the sound louder, etc. Also, this is the one most people use to race at night time! I have gone to watch them race a few times, it was really fun. But it wasn’t fun when the police came. We had to run away quickly. If they caught us, we would have to sit down in the police station until sunrise.

นอก จากนั้น คุณยังสามารถทำอะไรต่างๆได้อีกมากมายกับมัน คุณสามารถทำให้มันแรงขึ้น ดูเท่ห์ขึ้น ทำให้เสียงดังขึ้น ฯลฯ คนส่วนมากยังใช้มอเตอร์ไซค์รุ่นนี้แข่งกันในตอนกลางคืนอีกด้วย ผมเคยไปดูพวกเขาขี่แข่งกันหลายครั้ง มันสนุกมาก แต่ก็จะไม่สนุกก็ต่อเมื่อตำรวจมา พวกเราต้องหนีอย่างเร็ว เพราะถ้าตำรวจจับเราได้ พวกเราจะต้องนั่งในสถานีตำรวจจนกระทั่งตะวันขึ้น

My dad checked the bike and he went out to ride it for a while. He came back and said it was OK, no problem or anything wrong. We paid the money and they gave me a free helmet and jacket. My dad went back to work while I went to fill up the petrol. Before he left he told me to make sure I put on the helmet.

พ่อ ผมตรวจรถมอเตอร์ไซค์ และก็ออกไปลองขี่ข้างนอกสักพักหนึ่ง เมื่อท่านกลับมาก็พูดว่า มันไม่มีปัญหา และไม่มีอะไรผิดปกติ เราจ่ายเงินให้ทางร้าน และเขาก็ให้หมวกกันน็อคกับเสื้อแจ็กเก็ตฟรีกับผม พ่อกลับไปทำงานขณะที่ผมไปเติมน้ำมัน และก่อนที่พ่อจะไป ท่านได้บอกกับผมว่า ต้องสวมหมวกกันน็อคให้แน่ใจ

I asked him why I have to wear it, none of the police in Paknam are strict. He stared at me and said “Just wear it and don’t even think like that. One day you will know”.

ผม ถามพ่อว่า ทำไมต้องสวมหมวกกันน็อคด้วย ตำรวจในปากน้ำไม่เข้มงวด พ่อจ้องผมแล้วบอกว่า “ใส่มันไว้เถอะ และไม่ต้องที่จะคิดอย่างนั้น แล้ววันหนึ่งจะรู้เอง”

The first time I stepped near my bike, I felt strange, very strange and very excited. Now my dream has come true. I got on my bike and rode it to the petrol station.

ครั้ง แรกที่ผมเดินเข้าไปใกล้มอเตอร์ไซค์ ผมรู้สึกแปลกๆ แปลกมาก และตื่นเต้นมากๆ ตอนนี้ฝันของผมเป็นจริงแล้ว จากนั้นผมก็ขึ้นนั่งบนมอเตอร์ไซค์และขี่มันไปที่ปั๊มน้ำมัน
When I rode it, I felt like I was flying in the air and the whole world was mine. I was really really really happy. Since I got my bike, everything has been easier and more comfortable. I use it to go to the post office, use it to pick up some girls, use it to ride around, etc.

เวลา ที่ผมขี่มัน ผมรู้สึกเหมือนกำลังบินอยู่ในอากาศ และโลกนี้ทั้งหมดเป็นของผม ผมรู้สึกว่ามีความสุขมากจริงๆ…ตั้งแต่ผมได้รถมอเตอร์ไซค์ ทุกสิ่งทุกอย่างง่ายขึ้นและสะดวกสบายมากขึ้น ผมใช้มันไปที่ทำการไปรษณีย์ ไปรับให้ผู้หญิง และขี่ไปรอบๆ ฯลฯ

Oh yes, can you remember I said that the police are not strict about helmets around my city? Well, guess what happened to me the other day?

โอ้ใช่ คุณจำได้ไหมที่ผมเคยบอกว่าตำรวจในเมืองของผมไม่เข้มงวดกับการสวมหมวกกันน็อค เอ่อ… ทายสิว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมเมื่อวันก่อน

I got stopped by a policeman by the market while I was taking one of my girls to her friend‘s house. He fined me 200 baht for not wearing a helmet. Now I have learned my lesson after losing my 200 baht. Well, maybe not yet. Keep reading.

ผม ถูกตำรวจเรียกให้หยุดแถวๆตลาด ในขณะที่ผมกำลังพาหญิงไปส่งที่บ้านเพื่อนเธอ ตำรวจได้ปรับเงินผมไป 200 บาท เพราะไม่สวมหมวกกันน็อค ตอนนี้ผมได้เรียนรู้แล้ว หลังจากเสียเงินไป 200 บาท เฮ้อ..อาจจะยังแน่ โปรดอ่านต่อเรื่อยๆ

Nearly a month has now passed and lots of things have been going on since I bought the motorcycle. I was thinking that maybe I should change the name of this story to “The Monk was Right”.

ผ่าน มาเกือบจะหนึ่งเดือนแล้ว และได้มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นตั้งแต่ผมซื้อรถมอเตอร์ไซค์ ผมได้คิดว่าผมควรเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น “พระพูดถูกแล้ว”

So far I have been stopped by policemen twice for not wearing a helmet. Also two of my friends borrowed my motorcycle and had an accident. Actually, two accidents in one week by two different friends.

ถึงตอนนี้ ผมถูกตำรวจเรียกให้หยุดถึง 2 ครั้ง เพราะไม่สวมหมวกกันน็อค
และเพื่อนของผม 2 คนขอยืมรถมอเตอร์ไซค์ผม และเกิดอุบัติเหตุ ที่จริงแล้วคือเกิดอุบัติเหตุขึ้น 2 ครั้ง ในหนึ่งสัปดาห์โดยพื่อน 2 คน

Then yesterday I hit a car while I was taking my girlfriend home. No one was hurt but my motorcycle is a mess. I have taken it to the garage to be fixed. I hope it will be finished in time for Songkran because I want to go out on my bike with my girls. If I don’t have a motorcycle, I won’t be happy for sure.

อีก ทั้งเมื่อวานนี้ ผมขี่ชนกับรถยนต์ในขณะที่ไปส่งแฟนกลับบ้าน ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ แต่รถมอเตอร์ไซค์ของผมยับเยิน ผมได้นำมันไปซ่อมที่ร้านซ่อมรถแล้ว ผมหวังว่ามันจะเสร็จทันวันสงกรานต์ เพราะผมต้องการที่จะขี่มันไปข้างนอกกับพวกผู้หญิงของผม ถ้าผมไม่มีรถมอเตอร์ไซค์ ผมคงไม่มีความสุขอย่างแน่นอน

Here they go again, another new law to stop teenagers like us having our fun. The interior minister is bringing out a new law to stop people under 20 years old going in karaoke booths. They say that they are afraid about them doing something they shouldn’t do in the booth.

นี่ พวกเขาเริ่มกันอีกแล้ว กฎหมายใหม่อีกฉบับหนึ่งที่จะห้ามพวกวัยรุ่นอย่างพวกเราให้ได้พบกับความสนุก สนาน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยกำลังจะนำกฎหมายฉบับใหม่ออกมาใช้ โดยห้ามคนที่อายุต่ำกว่า 20 ปี เข้าไปร้องเพลงในตู้คาราโอเกะ พวกเขาบอกว่ากลัวพวกเราจะเข้าไปทำในสิ่งที่ไม่ควรจะทำกันในตู้

Most people who are using the service are teenagers. I believe it’s because they aren’t old enough to go to a real karaoke place, so they go to a karaoke booth instead. I am sure that this news will be big for a while and then it will be gone like the wind. Believe me it has happened before.

คน ส่วนมากที่เข้าไปใช้บริการเป็นวัยรุ่น ฉันเชื่อว่ามันเป็นเพราะว่าพวกเขายังอายุไม่แก่พอที่จะเข้าไปในคาราโอเกะ สถานที่จริงได้ ดังนั้นพวกเขาจึงเข้าไปร้องเพลงในตู้คาราโอเกะแทน ฉันเชื่อว่ามันจะเป็นข่าวใหญ่อยู่ช่วงระยะเวลาหนึ่งเเละหลังจากนั้นมันก็จะ ผ่านไปเหมือนลม เชื่อฉันเถอะว่าเหตุการณ์อย่างนี้เคยเกิดมาก่อนเเล้ว

For example, not long ago they tried to stop teenagers under 18 years old going out after 10 o’clock at nighttime. It was big news for a while but then a few weeks later everyone forgot all about it and it has never showed up in the newspapers again.

ยก ตัวอย่าง เมื่อไม่นานมานี้พวกเขาห้ามพวกวัยรุ่นที่อายุ ต่ำกว่า 18 ปี ออกไปนอกบ้านหลังเวลา 4 ทุ่ม มันเป็นข่าวใหญ่อยู่พักหนึ่ง แต่สักสองสามอาทิตย์ต่อมาทุกคนก็ลืมมันไปหมดแล้ว และมันก็ไม่เคยปรากฏเป็นข่าวในหนังสือพิมพ์อีกเลย
This reminded me that once I did a project about age limits at Sriwittayapaknam School. I was about 11 years old back then and some laws I found shocked me. For example, I did not know before that you have to be older than 18 to buy cigarettes. I was surprised because I have bought cigarettes for my dad since I was about five years old.

เรื่อง นี้เตือนให้ฉันนึกถึงครั้งหนึ่งที่ฉันเคยทำรายงานเกี่ยวกับการจำกัดอายุ เมื่อครั้งที่ฉันอยู่ที่โรงเรียนศรีวิทยาปากน้ำ ย้อนหลังไปครั้งนั้นฉันอายุได้ประมาณ 11 ปี และได้มีกฎหมายซึ่งฉันทำให้ฉันรู้สึกตกใจ ยกตัวอย่างเช่น ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคนที่อายุ 18 ปี ขึ้นไปถึงจะซื้อบุหรี่ได้ ฉันรุ้สึกประหลาดใจเพราะฉันเคยซื้อบุหรี่ให้พ่อของฉันตั้งแต่ฉันอายุได้ ประมาณ 5 ปี

Also I remember another law that said you have to be 18 years old or older to join a snooker club. But my friends and I have been playing at snooker clubs since we were fourteen years old. No one seemed to care that we weren’t old enough to be there even when some policemen saw us there in our school uniforms. One of my friends was even smoking in his school uniform near those policemen.

ฉัน ยังจำกฎหมายอีกฉบับหนึ่งได้ซึ่งระบุไว้ว่า คุณจะต้องมีอายุ 18 ปีหรือแก่กว่านั้นที่จะเล่นสนุ๊กเกอร์ได้ แต่เพื่อนของฉันและฉันเคยเล่นสนุ๊กเกอร์ตั้งแต่พวกเราอายุ 14 ปี ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจว่าเรามีอายุแก่พอที่จะไปที่นั่นหรือเปล่า แม้ว่าจะมีตำรวจบางคนเห็นเราในชุดนักเรียนก็ตาม เพื่อนของฉันคนหนึ่งก็เคยสูบบุหรี่ในชุดนักเรียนใกล้กับตำรวจ

They still didn‘t care. They didn’t even tell my friend to stop, they just kept playing their game. I have been curious about that a lot since then. Even now it bothers me sometimes. Why didn’t they say or do anything to us? I am sure most shop owners care more about money than our ages. But what about the policemen?

พวก เขาไม่ใส่ใจ พวกเขาไม่แม้แต่จะบอกเพื่อนของฉันให้หยุดสูบ พวกเขายังคงเล่นเกมส์ กันต่อไป ฉันยังคงสงสัยอยู่ตั้งแต่นั้นมา แม้แต่เดี๋ยวนี้มันก็ยังคงรบกวนจิตใจฉันอยู่ในบางครั้ง ทำไมพวกเขาถึงไม่พูดหรือทำอะไรบางอย่างกับพวกเรา ฉันแน่ใจว่าเจ้าของร้านส่วนมากสนใจแต่เงินมากกว่าอายุของพวกเรา แต่แล้วพวกตำรวจล่ะ?

I went to a karaoke bar the other week with my friends. It was the first time I had been to a real karaoke bar. This place is in the center of Paknam. I was so excited when my friend asked me to go there too. My friend goes there often. He said that we don’t need to worry about policemen at all because they never go there.

ฉัน ไปที่บาร์คาราโอเกะสัปดาห์ก่อนกับเพื่อนของฉัน มันเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ร้องในคาราโอเกะซึ่งเป็นบาร์จริง สถานที่แห่งนี้อยู่ในศูนย์กลางของปากน้ำ ฉันรู้สึกตื่นเต้นเมื่อเพื่อนชวนให้ฉันไปที่นั่นด้วย เพื่อนของฉันไปที่นั่นบ่อยๆ เขาบอกว่าพวกเราไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องตำรวจ เพราะว่าตำรวจไม่เคยไปที่นั่น

We stayed there singing until about 2 a.m. then we caught a taxi back. After that time, we went back there often. Something like three or four times a week. I know we are not supposed to go there because we aren’t old enough.

พวก เราอยู่ร้องเพลงที่นั่นจนกระทั่งประมาณตี 2 ต่อจากนั้นเราจึงเรียกแท็กซี่กลับ หลังจากนั้นเราก็กลับไปที่นั่นบ่อยๆ ประมาณสามถึงสี่ครั้งต่อสัปดาห์ ฉันรู้ว่าเราไม่ควรที่จะไปที่นั่นเพราะว่าเราอายุยังไม่แก่พอ

But if we don’t go to karaoke bars, night club, pubs, etc., where else can we go? Where can we have fun together? If you can remember when you were a teenager, you will understand how we feel. I think instead of the government saying “what we can’t do”, they should maybe say “what we can do”.

แต่ ถ้าเราไม่ไปร้านคาราโอเกะ ไนท์คลับ ผับหรือที่อื่นๆ ที่ไหนอีกล่ะที่เราจะไปได้ ที่ไหนที่เราสามารถไปร่วมสนุกด้วยกันได้ ถ้าคุณสามารถจำได้เมื่อครั้งที่คุณยังเป็นวัยรุ่นคุณก็จะเข้าใจว่าพวกเรา รู้สึกอย่างไร ฉันคิดว่าแทนที่รัฐบาลจะพูดว่า “อะไรที่เราไม่สามารถทำได้” พวกเขาควรจะพูดว่า “อะไรที่เราสามารถทำได้”
Also if they don’t want us to go to those adult places, they should find somewhere for us teenagers to hang out with friends at night. Somewhere like a basketball court, a football pitch, some youth clubs, etc. Adults keep stopping us from doing things to the point where there is nothing for teenagers like us to do. Now, do you think you can blame us? Give us something fun and exciting to do. I think this is a better method than stopping teenagers like us from doing things.

ถ้า พวกเขาไม่ต้องการให้เราไปในสถานที่สำหรับผู้ใหญ่ พวกเขาก็ควรจะหาสถานที่บางแห่งสำหรับวัยรุ่นอย่างพวกเราได้ออกไปเที่ยวกับ เพื่อน ๆบ้างในเวลากลางคืน สถานที่บางแห่งซึ่งอาจจะเป็นสนามบาสเกตบอล สนามฟุตบอล หรือศูนย์เยาวชน เป็นต้น ผู้ใหญ่คอยแต่จะห้ามไม่ให้พวกเราทำในสิ่งที่วัยรุ่นอย่างเราชอบทำ ตอนนี้ คุณคิดว่าคุณควรจะตำหนิพวกเราไหม ให้พวกเราได้ทำในสิ่งที่สนุกสนานและตื่นเต้นบ้างสิ ฉันคิดว่าวิธีนี้น่าจะดีกว่าที่จะห้ามไม่ให้วัยรุ่นอย่างพวกเราทำในสิ่งที่ เราต้องการ
teenagers love to be with friends. We might do lots of crazy things in adult’s eyes but really we just want to find something fun to do with friends. I wish they would understand.

วัย รุ่นชอบการท้าทาย และวัยรุ่นรักที่จะอยู่กับเพื่อน เราอาจจะทำสิ่งบ้าๆมากมายในสายตาของผู้ใหญ่ แต่จริงๆแล้วเราเพียงต้องการที่จะหาบางสิ่งบางอย่างที่สนุกสนานที่จะทำร่วม กับเพื่อนๆ ฉันหวังว่าพวกเขาคงจะเข้าใจ

In the past, I always thought that being a teacher was an easy job. But I changed my mind when I became a part-time teacher for the first time at Sriwittayapaknam School. It wasn’t as easy as I had first thought. There is more to it than just standing in front of the classroom and teaching from a book. You won’t understand how difficult it is to be a teacher if you haven’t done it yourself. After that first time teaching, I have never again said that it is easy to be a teacher.

แต่ ก่อนฉันเคยคิดเสมอว่าการเป็นครูเป็นงานที่ง่าย แต่ฉันเปลี่ยนใจเมื่อฉันกลายมาเป็นครูพิเศษในครั้งแรก ที่โรงเรียนศรีวิทยาปากน้ำ มันไม่ง่ายอย่างที่เคยคิดไว้แต่แรก มันมีอะไรที่มากกว่าการอยู่ยืนหน้าห้องแล้วก็สอนตามหนังสือ คุณอาจจะไม่เข้าใจว่าการเป็นครูมันยากแค่ไหน ถ้าคุณไม่ลองทำด้วยตัวของคุณเอง หลังจากครั้งแรกครั้งนั้นที่ฉันสอน ฉันไม่เคยพูดอีกเลยว่า “ การเป็นครูเป็นเรื่องที่ง่าย ”

About four years ago, Richard asked me if I could help teach his students how to make a web site about themselves, in English. The lesson would be once a week after school. I agreed to do it because computer is what I do well and I didn’t think that teaching computer to Prathom 6 students would be that hard. He said I didn’t have to do anything much, just walk around and help the students that had problems.

ประมาณ 4 ปี ที่แล้ว ริชาร์ดเคยถามฉันว่า ฉันจะสามารถช่วยสอนนักเรียนของเขาให้ทำเว็บไซต์เกี่ยวกับตัวของพวกเขาเอง เป็นภาษาอังกฤษได้หรือไม่ เวลาเรียนจะเป็นสัปดาห์ละครั้งหลังโรงเรียนเลิก ฉันตกลงที่จะทำเพราะคอมพิวเตอร์เป็นอะไรที่ฉันสามารถทำได้ดี และฉันไม่คิดว่าการสอนคอมพิวเตอร์ให้แก่นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เป็นเรื่องที่ยาก เขาบอกว่าฉันไม่ต้องทำอะไรมาก แค่เดินไปรอบๆและช่วยเหลือนักเรียนที่คิดว่ามีปัญหาก็พอแล้ว

During the first few lessons, I tried my best to be friends with the students by being kind and teasing them sometimes but in the end I knew that it didn’t really work. That’s all because they didn’t know about time. They tried to play with me all the time even when they were supposed to be learning. I didn’t mind if they played or fooled around with me after the lesson because I wasn’t teaching. But when they did it during the lesson, I wouldn’t be able to teach them. They wouldn’t listen to what I taught them. So I changed. I stopped playing with them and became more strict and it worked better than before.

ใน ระหว่างชั่วโมงเรียนแรกๆ ฉันพยายามที่สุดที่จะเป็นเพื่อนกับนักเรียน ด้วยการใจดีและล้อเล่นกับพวกเขาเป็นบางครั้ง แต่ในที่สุดฉันก็รู้ว่า จริงๆแล้วมันไม่ได้ผล ทั้งหมดนั้นเพราะว่าพวกเขาไม่รู้จักเวลา พวกเขาพยายามที่จะเล่นกับฉันตลอดเวลา แม้ว่าเวลาที่พวกเขาสมควรที่จะเรียน ฉันไม่ว่าอะไรหากพวกเขาเล่นหรือล้อเล่นกับฉันหลังชั่วโมงเรียน เพราะว่าฉันไม่ได้สอนแล้ว แต่เมื่อพวกเขาเล่นในระหว่างเวลาเรียน ฉันก็ไม่สามารถที่จะสอนพวกเขาได้ พวกเขาไม่ตั้งใจฟังเวลาที่ฉันสอนพวกเขา ดังนั้นฉันจึงเปลี่ยนวิธีการสอน โดยการที่ฉันเลิกเล่นกับพวกเขาและกลับมาสอนแบบเคร่งครัดเข้มงวดมากขึ้น และมันก็ได้ผลกว่าครั้งก่อน
I know that every student loves kind teachers but now I also know that teachers love students that know when it is time to learn and time to play. If the teacher is too kind or too friendly with the students, they won’t listen to the teacher when it is time to work. So, most teachers choose to be strict and let students be scared of them even though that will make some students not like them. But it’s easier for the teachers to teach when it is like this.

ฉัน รู้ว่านักเรียนทุกคนนั้นรักคุณครูที่ใจดี แต่เดี๋ยวนี้ฉันก็รู้ด้วยว่าครูนั้นรักนักเรียนที่รู้จักเวลาเรียนและเวลา เล่น ถ้าครูใจดีเกินไปหรือเป็นเพื่อนเล่นกับนักเรียนมากเกินไป พวกเขาจะไม่เชื่อฟังครูเมื่อถึงเวลาทำงาน ดังนั้นครูส่วนมากจึงเลือกที่จะเข้มงวดและทำให้นักเรียนกลัว แม้ว่านั่นจะทำให้นักเรียนบางคนไม่ชอบก็ตาม แต่มันก็ง่ายกว่าสำหรับครูที่จะสอนเมื่อมันเป็นเช่นนั้น
My experience of being a part-time teacher has helped me understand teachers more. Also it has made me be a better student because I now understand how teachers feel. Sometimes, when I am teaching Richard’s class, some of the students chat with their friends while I am explaining how to do something. It annoys me as these students are the ones that later can’t do the task that I gave them. This means I have to teach them again.

ประสบการณ์ ที่ผ่านมาของฉันในการเป็นครูพิเศษช่วยทำให้ฉันเข้าใจคุณครูมากขึ้น มันช่วยทำให้ฉันเป็นนักเรียนที่ดีขึ้น เพราะว่าเดี๋ยวนี้ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณครูแล้วว่าเป็นอย่างไร บางครั้งเมื่อฉันสอนนักเรียนในห้องริชาร์ด นักเรียนบางคนจะพูดคุยกับเพื่อนของเขาในขณะที่ฉันกำลังอธิบายวิธีทำอะไร บางอย่าง มันทำให้ฉันรำคาญมาก ที่นักเรียนเหล่านี้เป็นพวกที่ไม่สามารถทำงานที่ฉันมอบหมายให้ทำได้ นั่นหมายถึงว่าฉันจะต้องสอนให้กับพวกเขาอีกครั้งหนึ่ง

At first I just got angry with them but Richard taught me to stop and think why they were doing this. He said that if he is teaching a lesson and the students are not listening then he is angry with himself for not making the lesson clear or interesting for them. I told him that I understood that but still I didn’t like it when the students chatted while I was trying to teach. He then asked me if I had ever done that. That made me stop. Of course I had!

ครั้ง แรกฉันรู้สึกโกรธพวกเขา แต่ริชาร์ดสอนฉันว่าให้หยุดและคิดว่าทำไมพวกเขาจึงทำอย่างนี้ เขาพูดว่าถ้าเขาสอนหนังสีอ และนักเรียนไม่ฟัง เขาจะโกรธตัวเขาเองที่ไม่สามารถทำบทเรียนให้เข้าใจอย่างชัดเจนหรือให้น่า สนใจได้ ฉันบอกกับเขาว่าฉันเข้าใจเรื่องนั้น แต่ยังคงไม่ชอบเมื่อนักเรียนคุยกันในขณะที่ฉันกำลังพยายามสอน เขาจึงถามฉันว่าฉันเคยทำเช่นนั้นมาก่อนหรือไม่ นั่นทำให้ฉันหยุด แน่นอนฉันเคยทำอยู่แล้ว

If any of my past teachers are reading this I want to say sorry if I sometimes played around in the class while you were teaching. I didn’t think how that would make you feel. I won’t be acting like that again. I promise I will do my best to be a good student in the future. I also ask you to please try and remember what it was like when you were a student. Please help us when we don’t understand and most importantly don’t be quick to be angry when we fail. None of us are perfect but with your help we can be successful.

หาก คุณครูของฉันในอดีตกำลังอ่านเรื่องนี้ ฉันต้องการจะบอกว่าฉันเสียใจถ้าบางครั้งฉันได้เคยเล่นในห้องในขณะที่ท่าน กำลังสอน ฉันไม่เคยรู้ว่าสิ่งนั้นจะทำให้ท่านรู้สึกอย่างไร ฉันจะไม่ทําอย่างนั้นอีก ฉันสัญญาว่าฉันจะทำให้ดีที่สุดเพื่อจะเป็นนักเรียนที่ดีในอนาคต ฉันอยากจะขอร้องคุณครูทุกท่านได้โปรดพยายามและนึกถีงว่าท่านเป็นอย่างไร เมื่อเวลาที่ท่านยังเป็นเด็กนักเรียน โปรดช่วยพวกเราเมื่อพวกเราไม่เข้าใจบทเรียน และที่สำคัญที่สุด อย่าโกรธเร็วเกินไปเมื่อพวกเราทำผิดพลาด พวกเราไม่มีใครที่จะดีเก่งสมบูรณ์ไปทุกอย่าง แต่ด้วยความช่วยเหลือของท่าน พวกเราก็สามารถที่จะประสบความสำเร็จได้

Can you remember your first day at school? Can you remember how you felt when you first stepped into your new classroom? If you can, you will know how I felt when I started my new life at BBC or Bangkok Business College.

คุณ จำวันแรกที่โรงเรียนของคุณได้ไหม คุณรู้สึกอย่างไร เมื่อคุณก้าวเข้าไปในห้องเรียนใหม่ของคุณ ถ้าคุณจำได้ คุณจะรู้ว่า ฉันรู้สึกอย่างไร เมื่อฉันเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ บีบีซี หรือวิทยาลัยกรุงเทพธุรกิจบัณฑิต
I remember that day very well. It was the day that I started to grow up a little more and be more mature. I was very excited, also a little nervous and scared about my new life there in the big city – a place with lots of temptations. Would it change my life and if so how?

ฉัน จำได้ว่าวันนั้น ฉันรู้สึกดีมาก มันเป็นวันที่ฉันเริ่มเติบโตทีละเล็กทีละน้อย และเริ่มจะเป็นผู้ใหญ่แล้ว ฉันรู้สึกตื่นเต้นมาก กลัวและตกใจเล็กน้อยกับชีวิตใหม่ของฉันในเมืองใหญ่ ที่ซึ่งมีสิ่งยั่วยวนหรือแหล่งอบายมุขมากมาย มันจะเปลี่ยนชีวิตของฉันได้อย่างไร
At 4:30am my alarm clock rang loudly and woke me up. I grabbed my towel and went straight down to the bathroom to take a shower. I spent quite a long time getting ready. My new uniform is all white so I have to be careful when I wear it. After I had put the uniform on, I started to do my necktie. It wasn’t that easy for me to do as I have never worn one before. I spent like 20 minutes just trying to do it up. After that I went to put on my black socks and my shiny black shoes and left the house to go to meet my friends.

เวลา ตี 4 ครึ่งนาฬิกาปลุกของฉันดัง และปลุกฉันให้ลุกขึ้น ฉันคว้าผ้าเช็ดตัวของฉัน และเดินตรงลงไปข้างล่างเพื่ออาบฝักบัวในห้องน้ำ ฉันใช้ระยะเวลายาวนานทีเดียวสำหรับการเตรียมความพร้อม เครื่องแบบใหม่ของฉันเป็นสีขาวทั้งชุด ฉันระมัดระวังอย่างมาก เมื่อฉันสวมใส่มัน หลังจากที่ฉันสวมใส่มันแล้ว ฉันเริ่มผูกเนคไทของฉัน มันไม่ง่ายสำหรับฉันเลยเพราะฉันไม่เคยผูกมันมาก่อน ฉันใช้เวลาประมาณ 20 นาทีในการผูกมันขึ้นมา หลังจากนั้นฉันไปสวมรองเท้าสีดำและรองเท้าสีดำ แล้วฉันจึงออกจากบ้านไปพบเพื่อนๆ ของฉัน
At the main road I saw two of my friends, Boat and Not, waiting for me. I said “hi” and asked them how long had they been waiting. They said they had just arrived about five minutes before. At 6:30am, Wat arrived. He was late. We quickly got in his car and shared some money for the petrol, expressway and parking. Wat drove as fast as he could but the traffic was pretty bad so we couldn’t go that fast.

ที่ ถนนใหญ่ ฉันเห็นเพื่อนของฉัน 2 คน คือ โบ๊ต และ น็อต ซึ่งกำลังรอฉันอยู่ ฉันก็พูดสวัสดี และถามพวกเขาว่าพวกเขารอนานไหม พวกเขาพูดว่าพวกเขาเพิ่งจะมาถึงเมื่อ 5 นาทีนี้เอง เวลา 6 โมงครึ่ง วัตน์ก็มาถึง เขามาช้า พวกเราขึ้นรถของเขา และช่วยกันออกเงินค่าน้ำมัน ค่าทางด่วน และที่จอดรถ วัตน์ขับรถเร็วเท่าที่เขาจะเร็วได้ แต่การจราจรติดขัด ดังนั้นเราจึงไม่สามารถไปเร็วได้

We arrived at the college in plenty of time for the first lesson at 7:30am, so then we didn’t need to rush anymore. Before we got out of the car we all used a comb and talcum powder. We needed to look both cute and smart when we got in the college. First impressions are very important when there are girls around. After we had finished that, we walked to the college, to the building where we would study.

กว่า ที่เราจะมาถึงที่วิทยาลัย มันเป็นเวลานานมาก สำหรับบทเรียนแรกเริ่มในเวลา 7 โมงครึ่ง ดังนั้นเราจึงไม่ต้องรีบมาก ก่อนที่เราจะลงรถ เราหวีผม และทาแป้ง เราต้องการที่จะดูดีและหล่อทั้งคู่เมื่อเราเข้าไปในวิทยาลัย ความประทับใจแรกคือ เมื่อมีผู้หญิงเข้ามาล้อมรอบ หลังจากนั้นเราก็ได้เดินเข้าไปตึกที่เราจะเรียน

My classroom has two air-conditioners with two rows of long white desks. There are four students on each desk and everyone sat by their student number. There are 46 students in our class, 14 boys and 32 girls. Not and I sat right at the back. We really like it because there is some space at the back for us to nap or stretch our legs. Also, we are sitting under the air-conditioner so it is not too cold or too hot for us. In one day, we take three subjects: two periods per subject and a break at 10:30am until 11 o’clock and finally finish at 12:30pm.
ห้อง เรียนของฉันมีเครื่องปรับอากาศ 2 ตัว และโต๊ะยาวสีขาว 2 แถว โต๊ะแต่ละโต๊ะมีนักเรียน 4 คน และทุกคนนั่งตามเลขที่ประจำตัวของตัวเอง มีนักเรียน 46 คนที่อยู่ในห้อง เด็กผู้ชายมี 14 คนและเด็กผู้หญิงมี 32 คนและฉันนั่งข้างหลังทางด้านขวาพวกเราชอบมันจริงๆ เพราะมีที่ว่างทางด้านหลังพอที่จะนอนยืดขาได้อีกด้วย พวกเรานั่งใต้แอร์ดังนั้นมันจึงไม่หนาวหรือไม่ร้อนเกินไปสำหรับพวกเรา ในวันหนึ่ง พวกเราเรียน 3 วิชาใน 2 คาบและพักตอน 10:30 จนกระทั่ง 11:00 และเสร็จสิ้นตอน 12:30

My first day was really good though I was pretty tired. I have got lots of new friends. I am happy to learn here though I would be happier if I could spend some time hanging out with my friends after school. But I know that I can’t. My parents aren’t rich like their parents. Also, I am not really that kind of teenager anymore. I am a working man now. While they are going out to have fun at Siam Square after studying, I will always be alone on the crowded bus on the way back to Paknam and my work.

วัน แรกของการเรียนของฉันแม้ว่ามันจะดี ฉันเป็นคนเหนื่อยง่าย ฉันมีเพื่อนใหม่มาก ฉันมีความสุขกับการเรียนที่นี่แม้ว่าฉันต้องการจะมีความสุขมากกว่านี้ถ้าหาก ฉันได้ออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆหลังเลิกเรียน แต่ฉันรู้ว่าฉันทำไม่ได้ พ่อแม่ของฉันไม่ได้รวยเหมือนพ่อแม่พวกเขา ฉันไม่เป็นเด็กวัยรุ่นแบบนั้นอีกแล้ว เดี๋ยวนี้ฉันเป็นผู้ชายที่ทำงานแล้ว ขณะที่พวกเขาไปสนุกที่สยามสแควหลังจากเลิกเรียน ฉันจะมาคนเดียวเสมอบนรถเมย์ที่มีคนแน่นบนทางกลับมาปากน้ำและทำงานของฉัน

I know that I might be more mature than them because I have my own business and responsibilities but I don’t think they will understand that. I wish I could talk to them like I used to do in the past. Now when they talk about things they have done I don’t feel like I am a part of it as I wasn’t there. I have a feeling that some things will never be the same again.

ฉัน รู้เดี๋ยวนั้นว่าฉันอาจจะมีวุฒิภาวะมากกว่าพวกเขาเพราะฉันมีธุรกิจ และความรับผิดชอบแต่ฉันคิดว่าพวกเขาจะไม่เข้าใจ ฉันหวังว่าฉันสามารถพูดกับพวกเขาเหมือนกับที่ฉันเคยทำในอดีต เดี๋ยวนี้เมื่อพวกเขาพูดสิ่งเหล่านั้นฉันไม่รู้สึกเหมือนฉันไม่ได้อยู่ใน เหตุการณ์นั้น ฉันมีความรู้สึกว่าบางสิ่งบางอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีก

Back in 1998, when I was thirteen years old, was the time I started to become a teenager and when I started to care more about myself and how I looked. Also, I started to feel love for the first time, which is a normal thing for most teenagers around the world. I began to look for a cute girl to be my girlfriend. I kept looking for a while and at last, I found her.

ย้อน กลับไปในปี พ.ศ. 2541 เมื่อฉันอายุ 13 ปี เป็นเวลาที่ฉันเริ่มเข้าสู่วัยรุ่น ฉันเริ่มดูแลตัวฉันเองมากขึ้นและตัวเองให้ดูดี ฉันเริ่มรู้จักความรักเป็นครั้งแรกซึ่งเป็นสิ่งปกติสำหรับวัยรุ่นส่วนมาก ทั่วโลก ฉันเริ่มมองผู้หญิงที่น่ารักมาเป็นแฟนของฉัน ฉันได้พยายามเฝ้ามองหาอยู่สักพักหนึ่งและในที่สุดฉันก็พบเธอ
Now, let me tell you about my first girlfriend, how we became together, what we have been through and what happened when we went out together.

ตอน นี้ขอให้ฉันได้เล่าเกี่ยวกับแฟนคนแรกของฉัน ว่าเรามาเป็นแฟนกันได้อย่างไร เราได้ผ่านอะไรมาบ้าง และอะไรที่เกิดขึ้นเมื่อเราไปเที่ยวด้วยกัน
One day, at the beginning of the first term when I was in Mathayom 1 (high school year one), I went back to visit my old primary school and to work on my web site. I went in the computer room and saw that there were quite a lot of students there. I walked straight to my usual computer and turned it on. I tried my best to ignore the students who were staring at me but I wasn’t trying hard enough. I looked back at them for a few minutes, then I looked around the room. I saw a girl with big eye glasses who kept glancing at me so I gave her a smile. Then, she turned her face back to her friends quickly and started to talk.

วัน หนึ่ง ซึ่งช่วงเริ่มต้นของเทอมแรกเมื่อตอนที่ฉันเข้าเรียนในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 (ระดับชั้นมัธยมต้น ปีหนึ่ง) ฉันกลับไปเยี่ยมโรงเรียนเก่าระดับชั้นประถมศึกษาของฉันเเละทำเว็บไซต์ ฉันเข้าไปในห้องคอมพิวเตอร์ เเละเห็นนักเรียนอยู่กันมากทีเดียว ฉันเดินตรงไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์ที่เคยใช้ประจำและเปิดเครื่อง ฉันพยายามอย่างที่สุดที่จะไม่สนใจพวกนักเรียนที่กำลังมองฉันอยู่ เเต่ฉันก็ยังมีความพยายามไม่มากพอ ฉันหันกลับไปมองพวกเขาสักครู่หนึ่ง จากนั้นฉันก็มองไปรอบๆห้อง ฉันเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสวมเเว่นตาอันใหญ่ เธอแอบมองฉันดังนั้นฉันจึงยิ้มให้เธอ แล้วเธอก็หันไปกลับทางเพื่อนของเธออย่างรวดเร็วเเละเริ่มพูดคุยกัน

After the lesson finished, I walked up to her and asked for her name. She said that her name was Malee (not her real name). I told her my name then I started to tease her and her friends. We were joking around for nearly half an hour then they said they had to go, which made me sad. Malee said that she always went home by herself every day. So I went down to the first floor and ran outside to wait for her. When she came around the corner and saw me there, she was a bit shocked. I walked and chatted with her to the market, where she catches the bus back home. It made me feel good and I was very happy.

หลัง จากเลิกเรียนแล้ว ฉันเดินไปหาเธอและถามชื่อของเธอ เธอบอกว่าเธอชื่อ “ มาลี “ (ไม่ใช่ชื่อที่แท้จริงของเธอ) ฉันได้บอกชื่อของฉันแก่เธอ จากนั้นฉันจึงเริ่มหยอกล้อเล่นกับเธอและเพื่อนๆของเธอด้วย เราได้คุยล้อเล่นกันประมาณครึ่งชั่วโมง ต่อจากนั้นพวกเธอก็บอกว่าจะต้องกลับบ้านแล้ว ซึ่งมันจะทำให้ฉันรู้สึกเศร้า มาลีบอกว่าเธอกลับบ้านเองทุกวัน ดังนั้นฉันจึงลงไปที่ชั้น1 และวิ่งออกไปรอเธอข้างนอก เมื่อเธอเดินมาถึงตรงหัวมุมและเห็นฉันที่นั่น เธอรู้สึกตกใจเล็กน้อย ฉันเดินและคุยกับเธอจนถึงที่ตลาด ที่ซึ่งเธอจะต้องขึ้นรถประจำทางกลับบ้าน มันทำให้ฉันรู้สึกดีและมีความสุขมาก
The next day I asked for her phone number. She gave it to me. Really, she didn’t want to because she said her dad is very strict and didn‘t like her talking to boys. She told me that when I ring her home and someone else picks up the phone, just hang up. I told her I would do that. After that we talked on the phone every night. The longest time I talked to her was for three and a half hours. I don’t know how I could chat for that long on the phone as we saw each other often.

วัน ต่อมาฉันถามเบอร์โทรศัพท์ของเธอ เธอให้เบอร์โทรของเธอแก่ฉัน จริงๆแล้ว เธอไม่ต้องการให้เบอร์โทรของเธอกับฉันเพราะเธอบอกว่าพ่อของเธอเป็นคนที่เข้ม งวดมากและไม่ชอบให้เธอพูดคุยกับพวกผู้ชาย เธอบอกฉันว่าเมื่อฉันโทรศัพท์ไปหาเธอที่บ้านและมีคนอื่นรับสายให้วางหูทันที ฉันบอกเธอว่าฉันอาจจะทำเช่นนั้น หลังจากนั้นพวกเราก็โทรศัพท์คุยกันทุกคืน เวลาที่นานที่สุดที่ฉันพูดคุยกับเธอเป็นเวลานานถึงสามชั่วโมงครึ่ง ฉันไม่รู้ว่าฉันสามารถคุยได้นานขนาดนั้นได้อย่างไร ในขณะที่เราเจอกันและกันอยู่บ่อยๆ
We met every day after school and we always went to eat ice cream or take sticker pictures together. If one day I didn’t see or talk to her, I felt badly. I think I started to love her. My feeling for her was getting more and more every day. I finally decided to tell her how I felt. I told her that I liked her and then I asked her how she felt about me. She replied that she liked me too. I was really happy when I heard that. We became boyfriend and girlfriend then.

เรา สองคนได้เจอกันทุกวันหลังจากโรงเรียนเลิก และไปทานไอศกรีมหรือไปถ่ายสติ๊กเกอร์ด้วยกัน ถ้าวันใดวันหนึ่งฉันไม่ได้เห็นหน้าเธอหรือไม่ได้พูดคุยกับเธอ ฉันรู้สึกไม่ดี ฉันคิดว่าฉันเริ่มรักเธอเสียแล้ว ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอยิ่งเพิ่มมากขึ้นและมากขึ้นทุกวัน ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจบอกเธอว่าฉันรู้สึกอย่างไร ฉันบอกเธอว่าฉันชอบเธอและต่อจากนั้นฉันก็ถามเธอว่าเธอรู้สึกอย่างไรกับฉัน
เธอตอบว่าเธอก็ชอบฉันด้วย ฉันรู้สึกมีความสุขจริงๆเมื่อได้ยินเช่นนั้น เราก็เลยเริ่มกลายมาเป็นแฟนกันตั้งแต่นั้นมา
We went quite fast up the levels, from holding hands to French kissing in only three months. We loved each other a lot and we promised to marry each other when we grew up. Lots of people told me I was taking her too seriously, also they said that it was only puppy love. I never listened to what they said. At that time, I was blind because of love. We were having lots of wonderful times together while we were hanging out.

เรา เริ่มสนิทสนมกันอย่างรวดเร็วมากขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง จากการจับมือถือแขนจนถึงการจูบกันเพียงระยะเวลาแค่ 3 เดือนเท่านั้น เรารักกันมาก และเราสัญญากันว่าจะแต่งงานกันเมื่อเราโตขึ้น หลายคนบอกกับฉันว่าฉันจริงจังมากเกินไป พวกเขาบอกด้วยว่ามันเป็นเพียงความรักแบบเด็กๆ ฉันไม่เคยฟังที่พวกเขาพูด ซึ่งในขณะนั้น ฉันตาบอดเพราะ ความรัก เรามีเวลาที่มีความสุขอยู่ด้วยกันในขณะที่ออกไปเที่ยวกัน
But it wasn’t long before we started to have problems. Some with each other and some with people around us. ome back next week to find out what happened and discover why my 15th birthday was the worst day in my life.

แต่ มันก็เป็นอย่างนั้นได้ไม่นานนัก ก่อนที่เราจะเริ่มมีปัญหากัน บ้างก็จากกันและกันเอง และบ้างก็จากคนรอบข้าง กลับมาสัปดาห์หน้ามาดูว่าอะไรจะเกิดขึ้น และค้นหาว่าทำไมวันครบรอบอายุ 15 ปีของฉันจึงเป็นวันที่แย่ที่สุดในชีวิตของฉัน

I talked before about the enjoyable times I had with my first girlfriend. Now let’s talk about the down side while I was going out with Malee (not her real name).

ฉัน เล่ามาก่อนเกี่ยวกับความสุขที่ฉันมีกับแฟนคนแรกของฉัน ตอนนี้ฉันจะเล่าเกี่ยวกับด้านลบ ในขณะที่ฉันออกไปข้างนอกกับมาลี(ไม่ใช่ชื่อจริงของเธอ)
It mostly happened because we were too much in love. For example, getting angry or jealous too quickly, thinking too much, not being careful when we were kissing or holding hands in public, etc. We broke up quite a few times but we always got back together again.

มัน เกิดขึ้นเพราะว่าเรารักกันมากเกินไป ตัวอย่างเช่น โกรธและหึงเร็วเกินไป คิดมากเกินไป ไม่ระวังเมื่อเราจูบกันหรือจับมือกันในที่สาธารณะ ฯลฯ เราเลิกกันค่อนข้างหลายครั้ง แต่เราก็กลับมาคืนดีกันเสมอๆ
n Malee finished primary 6. She came to study in the same secondary school as me. We were really really close because we could see each other all day. We often got caught for not going to classes. We also got caught a few times while we were walking around the market holding hands. A teacher wrote our names down and the next morning he hit us with a long stick. It was very painful. But that didn’t really stop us. Nothing can really stop the power of love. If anything, the more people tried to keep us apart the closer we became.

ปัญหา เริ่มเกิดเมื่อมาลีจบชั้น ป.6 เธอมาเรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษาที่เดียวกับฉัน เราอยู่ใกล้ชิดกันจริงๆเพราะว่าเราสามารถพบกันได้ทั้งวัน เราถูกจับบ่อยๆที่เราไม่ไปเข้าห้องเรียน เรายังถูกจับได้สองสามครั้งในขณะที่เราเดินจับมือกันรอบๆตลาด อาจารย์จดชื่อเราไว้ และในตอนเช้าวันต่อมาเขาก็ตีเราด้วยไม้เรียว มันเจ็บ แสบมาก แต่นั่นไม่สามารถที่จะหยุดเราได้ ไม่มีสิ่งใดที่จะหยุดพลังแห่งความรักของเราได้จริงๆ ถ้าบางสิ่งบางอย่าง ที่คนยิ่งพยายามทำให้เราแยกออกจากกันมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งทำให้เรามีความใกล้ชิดกันมากขึ้นเท่านั้น

I am curious, can’t teachers or adults remember when they were young? Can’t they remember how they felt when they were in love? I understand that their generation couldn‘t do so much. My mum once told me that she only met my dad once a week or less than that. And when they met, they couldn’t meet for a long time.

ฉัน อยากจะรู้ว่า อาจารย์หรือผู้ใหญ่จำตอนที่เขายังเป็นเด็กไม่ได้หรือ พวกเขาไม่สามารถจะจำได้หรืออย่างไรว่า พวกเขามีความรู้สึกอย่างไรเมื่อพวกเขาเหล่านั้นตกอยู่ในความรัก ฉันรู้ว่าในยุคของพวกเขานั้นไม่สามารถทำอะไรได้มาก แม่เคยบอกฉันครั้งหนึ่งว่า ท่านพบกับพ่อของฉันสัปดาห์ละ 1 ครั้งเท่านั้นหรือไม่ก็น้อยกว่านั้น และเมื่อท่านทั้งสองได้มาพบกัน ท่านก็ไม่สามารถจะพบกันได้เป็นเวลานาน
They just sat down together to talk or tease each other, nothing else. She said that teenagers in my generation do too much. When she was my age, she never went out alone with my dad. She also told me that she never kissed a boy until she was 18. I told her that one of my friends has a baby already and he is only 16, the same age as me.

พวก ท่านนั่งลงด้วยกันแล้วก็คุยหรือหยอกล้อซึ่งกันและกัน ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ท่านพูดว่าวัยรุ่นในยุคของฉันทำอะไรเกินเลยมากเกินไป เมื่อท่านอายุเท่ากับฉัน ท่านไม่เคยที่จะออกไปข้างนอกโดยลำพังกับพ่อของฉันเลย ท่านบอกฉันด้วยว่าท่านไม่เคยจูบกับเด็กผู้ชายคนใดเลยจนกระทั่งท่านอายุ 18 ปี ฉันจึงบอกท่านว่าเพื่อนคนหนึ่งของฉันมีลูกแล้วและเขาก็เพิ่งจะมีอายุเพียง 16 ปี เท่านั้น เท่ากับอายุของฉัน
I think the new Thai generation is more open to the world. It is because we have more technology. We can see other teenagers around the world doing things like holding hands, kissing, or cuddling in public. They even do it at school! We see that very often in American movies and that makes us want to do the same. Myself, I think it’s better to do those things in public than in a private place like a hotel. At least in public they won’t go further than what you see. But for sure, in private, they will go further.

ฉัน คิดว่าคนไทยรุ่นใหม่เปิดเผยต่อโลกมากขึ้น มันเป็นเพราะว่าเรามีเทคโนโลยีมากขึ้น เราสามารถเห็นวัยรุ่นคนอื่นๆ ทั่วโลกทำสิ่งต่างๆ เช่น จับมือ จูบ หรือกอดกันในที่สาธารณะ พวกเขาทำกันแม้แต่ในโรงเรียน พวกเราเห็นอย่างนั้นบ่อยมากในหนังอเมริกัน และสิ่งนั้นมันทำให้พวกเราต้องการทำเหมือนเขา โดยส่วนตัว ฉันคิดว่า มันเป็นการดีกว่าที่จะทำในที่สาธารณะมากกว่าสถานที่ลับ เช่น โรงแรม อย่างน้อยที่สุดในที่สาธารณะพวกเขาจะไม่ทำเกินเลยกว่าที่เห็น แต่ที่แน่ๆ ในที่ลับพวกเขาจะทำอะไรมากกว่านั้น
Now to get back to the story about my first girlfriend. We had been hanging out for nearly two years when on my birthday, Malee rang me and said that she was done with me. She didn’t want to hang out with me anymore. I was really sad and upset. I cried and cried and asked her why? She said that she was bored with me. She said that she loved me but she did not trust me and she couldn’t make herself trust me. Also, she now had someone else who she could trust more than me. I was really upset. It took me along time to get over her.

ตอน นี้กลับมาที่เรื่องเกี่ยวกับแฟนคนแรกของฉัน เราได้คบกันมาเกือบ 2 ปี แล้ว เมื่อวันเกิดของฉัน มาลีโทรศัพท์มาหาฉันและบอกว่าเธอขอเลิกกับฉัน เธอไม่ต้องการที่จะคบกับฉันอีกต่อไป ฉันรู้สึกเศร้าและเสียใจจริง ๆ ฉันร้องไห้แล้วก็ร้องไห้และถามเธอว่า “ทำไม?” เธอบอกว่า “เธอเบื่อฉัน” เธอพูดว่า “เธอรักฉัน แต่เธอไม่เชื่อใจฉัน และเธอก็ไม่สามารถที่จะทำให้ตัวเธอเองเชื่อใจฉันได้” อีกอย่างหนึ่งก็คือตอนนี้เธอมีคนอื่นซึ่งเธอสามารถเชื่อใจได้มากกว่าฉัน ฉันเสียใจจริง ๆ มันเป็นเวลานานมากที่ฉันจะลืมเธอได้
If I could go back in time, I wouldn’t try to go too fast up the levels. Also, I wouldn’t be too close with her. I would be more open to her, talk to her about everything. And I would tell her before we started to hang out that if she finds someone else that she loves more than me, she can tell me. And I would not be angry with her so we wouldn’t have any stupid arguments or be jealous.
When I have children I will tell them about my “puppy love” story. I will tell them that don’t go too fast, don’t love too much when you are so young and listen to other people when you are in love. Love really can make you blind.

ถ้า ฉันย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะไม่พยายามที่จะไปเร็วกว่าที่เป็นมาอีกแล้ว แล้วฉันก็จะไม่ใกล้ชิดกับเธอมากจนเกินไป ฉันจะเปิดเผยกับเธอมากขึ้น พูดกับเธอเกี่ยวกับทุกสิ่งทุกอย่าง และฉันจะบอกกับเธอก่อนที่เราจะเริ่มคบกันด้วยว่า ถ้าเธอพบใครก็ตามที่เธอรักมากกว่าฉัน เธอก็สามารถบอกฉันได้ และฉันก็จะไม่โกรธเธอ ซึ่งก็จะทำให้เราไม่ต้องมาทะเลาะกันอย่างโง่ๆหรือหึงหวงกัน เมื่อฉันมีลูก ฉันจะบอกเขาเกี่ยวกับเรื่องราวความรักแบบเด็กๆของฉัน ฉันจะบอกพวกเขาว่าอย่าไปให้เร็วเกินไป อย่ารักกันมากเกินไปเมื่อยังเด็กอยู่ และหัดฟังคนอื่นบ้างเมื่อมีความรัก ความรักสามารถทำให้คนตาบอดได้จริงๆ

It is three o’clock in the morning and I am sitting by the side of the road. All around me are about ten policemen. They are talking about what to do with us. Some of my friends to run away but I wasn’t so lucky. The policemen have already rung my parents and we are waiting for them to arrive. It all started about three hours ago when one of my friends rang me. He asked if I could go and meet him at Paknam market. He didn’t say why.

มัน เป็นเวลาตีสามและผมก็กำลังนั่งอยู่ข้างถนน รอบๆตัวผมมีตำรวจประมาณ 10 คน พวกเขากำลังคุยกันอยู่ว่าจะทำอะไรกับพวกเรา เพื่อนผมบางคนหนีไปได้แต่ผมโชคไม่ดีอย่างเขา ตำรวจได้โทรหาพ่อแม่ผมแล้ว และพวกเราก็นั่งคอยพวกท่านมาถึง ทั้งหมดมันเริ่มต้นเมื่อสามชั่วโมงที่แล้ว เมื่อเพื่อนของผมคนหนึ่งโทรมาหาผม เขาถามผมว่าจะไปพบกับเขาที่ตลาดปากน้ำได้ไหม แต่เขาไม่ได้บอกว่าทำไม
——————————————————————————–
I went to meet Pee Phong straight away. He sat alone at our friend’s bookshop waiting for me. I parked the bike and went to him. He said he was bored and didn’t want to go home. Then he asked me about going back home late. I answered “No problem about that, but not too late. Why?” Then he replied with a question, “Do you want to go to watch motorbike racing?” At that time I knew for sure that he wanted to go, but it depended on my answer. I thought about it for a minute then I answered “Yes, let’s go”.

ผม ไปพบพี่พงษ์ทันที เขานั่งรอผมอยู่คนเดียวที่ร้านหนังสือของเพื่อนผม ผมจอดมอเตอร์ไซค์และไปหาเขา เขาบอกว่าเขาเบื่อและไม่อยากกลับบ้าน แล้วเขาก็ถามผมถึงการกลับบ้านช้า ผมตอบว่าไม่มีปัญหา แต่ต้องไม่ดึกมาก ทำไมหรือ จากนั้นเขาตอบผมด้วยคำถาม ถามว่า อยากจะไปดูแข่งมอเตอร์ไซค์ไหม ในเวลานั้นผมแน่ใจว่าเขาต้องการที่จะไป แต่มันก็ขึ้นอยู่กับคำตอบของผม ผมคิดอยู่สักครู่หนึ่ง แล้วก็ตอบว่า ได้ไปกันเถอะ
——————————————————————————–
This was my first time going to watch the racing. I had heard about it a long time ago but I never had a chance to go to watch. Also, my dad had told me before not to go, but this time I pretended to forget what he had said to me. I was very excited about going to watch. I let Pee Phong drive my bike because he knows where they race. He has been there to watch lots of times.

นี่ เป็นครั้งแรกที่ได้ไปดูแข่งมอเตอร์ไซค์ ผมได้ยินเรื่องนี้มานานแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยมีโอกาสได้ไปดูสักที แล้วพ่อของผมก็เคยบอกไว้ว่าไม่ให้ไป แต่ตอนนี้ผมแกล้งทำเป็นลืมที่เขาพูด ผมรู้สึกตื่นเต้นมากที่จะได้ไปดู ผมปล่อยให้พี่พงษ์ขี่มอเตอร์ไซค์ผมไป เพราะว่าเขารู้สถานที่แข่ง เขาเคยไปดูมาหลายครั้งมาแล้ว
——————————————————————————–
Pee Phong told me that every time he went to watch, he had to run away from the police. He said that the policemen are really cruel. They use a police car to chase the motorbikes. They also hit the motorcycles from behind who are too slow. Sometimes they use some small seeds to throw on the road and then catch the ones that skid and fall off their bikes. Not long ago, one of my friends had an accident while he was running away. He broke both of his legs and arms and he is still in hospital.

พี่ พงษ์บอกผมว่าทุกครั้งที่เขาไปดู เขาต้องหนีตำรวจ เขาบอกว่าตำรวจโหดมากจริงๆ พวกเขาใช้รถตำรวจไล่พวกมอเตอร์ไซค์ พวกเขายังฟาดพวกที่ขับช้า ที่อยู่ข้างหลัง บ้างครั้งตำรวจก็นำเมล็ดพืชเล็กๆโรยบนถนน และก็จับพวกคนที่ลื่นล้ม หรือตกจากมอเตอร์ไซค์ ไม่นานมานี้เพื่อนผมคนหนึ่งประสบอุบัติเหตุในระหว่างที่กำลังหนี เขาทั้งขาหักและแขนหัก และยังอยู่ในโรงพยาบาล

——————————————————————————–
Pee Phong rode around and then headed towards Srinakarin Road. My watch read 12am. While we were riding, I saw lots of motorbikes around us, both in front and behind. They were heading to the same place. A few minutes later even more bikes arrived and we now started to become a big group. I’d guess there were more than one hundred bikes. Pee Phong told me that the ones at the front always lead other bikes to the place where they race.

พี่ พงษ์ขี่ไปรอบๆ และจากนั้นก็ตรงไปทางถนนศรีนคริน นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนแล้ว ระหว่างที่เรากำลังขี่มอเตอร์ไซค์ ผมเห็นมอเตอร์ไซค์มากมายรอบๆเรา ทั้งข้างหน้าและข้างหลัง พวกเขาต่างก็ตรงไปที่เดียวกัน และอีกสองสามนาทีต่อมาก็มีมอเตอร์ไซค์ตามมาเรื่อยๆ จนกลายเป็นกลุ่มใหญ่ ผมคาดว่ามีมอเตอร์ไซค์มากกว่า 100 คัน พี่พงษ์บอกว่าคนที่ขี่นำอยู่คันหน้าเป็นคนนำไปที่แข่ง

——————————————————————————–
We went up Srinakarin Road, past Theparak Road and then turned off to the Bangna-Trad Highway. On the highway, there were not many cars around and the road was really smooth. We rode on for a while and then people started to stop by the side of the road. A short while later some motorbikes began to race. We just sat on my bike by the side of the road watching. It was really exciting.

พวก เราขี่ขึ้นไปทางถนนศรีคริน ผ่านถนนเทพารักษ์ และเลี้ยวออกไปยังทางด่วนสายบางนา-ตราด บนทางด่วนมีรถไม่มาก และถนนก็เรียบ พวกเรายังขี่ต่อไปอีกสักครู่ และจากนั้นผู้คนก็เริ่มจอดรถตามข้างถนน สักครู่ต่อมามอเตอร์ไซค์ก็เริ่มแข่งกัน พวกเราก็นั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์ข้างถนนเพื่อดู มันน่าตื่นเต้นมากจริงๆ
——————————————————————————–
Now I know why people like to come to watch because it is more than just a race. For example, there is style involved, some of drivers lay down on the seats like superman as they rode along. Some were showing off to the girls by doing wheelies for two or three blocks! It was really amazing. Sometimes, they put money down to gamble on the winner for each round. There were a lot of beautiful motorbikes and girls around. Different people had different ideas how to modify their bike. I was really jealous of them. I wished I had a beautiful bike like they had.

เวลา นี้ผมรู้ว่าทำไม คนส่วนมากชอบมาดูเพราะว่ามันมีมากกว่าการแข่ง ตัวอย่างเช่น มีรูปแบบเข้ามาเกี่ยวข้อง อย่างเช่น คนขี่บางคนนอนขี่ราบบนอานเหมือนซูบเปอร์แมนในขณะที่ขี่ไปตามถนน บางคนก็ขี่โชว์ผู้หญิงโดยการยกล้อไปสักสองหรือสามช่วงถนน มันน่าอัศจรรย์จริงๆ บางครั้งก็มีการลงเงินพนันกันว่าใครจะชนะในแต่ระรอบ มีรถมอเตอร์ไซค์สวยๆและผู้หญิงน่ารักๆรอบๆ ต่างคนต่างก็มีความคิดที่จะตกแต่งรถแตกต่างกันออกไป ผมอิจฉาพวกเขาจริงๆ ผมหวังจะมีรถมอเตอร์ไซค์สวยๆแบบพวกเขาบ้าง

——————————————————————————–
About two hours later the police turned up. Come back next week to find out what happened next.

ประมาณ 2 ชั่วโมงต่อมาตำรวจก็มาถึง กลับมาอาทิตย์หน้าเพื่อติดตามว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป